Wilma Robben
Willem II is mèn klupke. Dès ongelooge waor. Mar agge van Gôol nòr Tilburg fietst èn ze speule tèùs, mèrkte dè al bè de rootonde. Stòn daor aboepertaant kèèrels meej de fiets tusse de bêene, ugskes oppet schèèremke: blèkt dèsse al te laot zèn. Vur dègget wit, zitte midden in en pilleton richting staadiejon. As kereur zonder inschrèèfgèld.
Èn dan - floep - issie opgelòst. Fietsen òn de kaant, manne te voet, ammòl hòsteg, asòf der boutjan Schrobbelèr wòrt ötgedild.
Mar dan krèède de waoges nòg. Die wille tòt òn de vurdeur perkeere èn dènke dè de vèntwèg van hullie is. Hèddet tòt òn de Ringbaon-Zuid gerèd, krèède nòg en lèste gòlf suupòrters.
Èn et schonste? Hil de stad ongeduureg… èn Willem II? Diejen aovend gewoon wir nie gewonne.