Tilburgse taol uit Et Schrèèfatteljee: ‘Wirzien’

Hèdde gullie dè ok wèlles, dègge bè oewèège dènkt: ‘Den diejen òf den dieje zok nòg wèlles wille zien’?

Onderlèst hak men neef nògges gebèld èn toen hamme afgesprooke om mekaare wirres te zien. Hij is bèùte men bruur èn men zuster den innegste femielie dieter nòg is van ons moeder dere kaant, dus ik dòcht nògges wèt aawe koejen öt de slôot te haole. Hij wont in Ròtterdam èn ik ha op Feesboek geleeze dèttie en nuuwe baon had.

Dè liep tòch wèl en bietje aanders. Ik hèb wèlles et gevuul dè meense die van de kaante van hier koome, asse in Hòlland gòn woone, perbeere nòg Hòllandser te praoten èn derèègen en bietje schaome vur der wòrtels. Meschient doenzet nie bewust èn gaode venèèges praote zôoas de aander meensen om oe heene. Op dêen òf daandere menier verraoje ze derèège aatij meej dere geej. Òf dieje geej blèèft en bietje te zacht, òf ze gònnem zo hard ötspreeke dèt ok niemer netuurlek ooverkomt.

Èn witte wèt is? Waor dègge ok zèèt, agge iemes teegekomt die enen Braabantse tongval heej, dan vuulde gelèèk: dès èège, dès vertraawd. Wè oovereges nie wil zègge dè alle Braabanders te vertraawe zèn. Nèt zomin as dè alleman van boove de reviere nie te vetraawe zon zèèn. Dus agge iemes sprikt waordègge van wit dèttie van bè ons is èn die pròt as enen Hòllander, dan vuult dè nie goed.

Daor kwaam nòg bè dè mèn neef en paor jaor jonger is as ik èn dèttie ok veul dinger niemer wies van vruuger. Ons oomaa is gestörreve toenek en jaor òf neege waar èn hij waar toen dènk en jaor òf vèèf. Nie veul laoter heej onzen oopaa zen hèùs verkòcht èn wir laoter issie opnuut getraawd. Mar van dè aawe hèùs op de Kôoningshoeve wies men neef niks aaf èn oover ons oomaa wiesie zenèège ok niks te hèrinnere.

Èn dan derbè, ge hèt ok veul meejgemòkt in de tussetèèd dègge mekaare niemer gezien hèt. We kènne mekaars kènder nie. De vrouw waortie naa meej is kènnek nie, de vurrege traawes ok al nie. Et kwaamer op neer dèmme verrèkkes lang moese zuuke nòr de dinger waor we oover kosse praote. We pròtte niemer dezèllefde taol, onze iedeejen oover vruuger waare nie gelèèk èn we wiese nie van mekaare hoe et teegesworreg schaajde. Dus et wirzien waar nie wèkker van verwòcht ha.

We zènner netuurlek wèl ötgekoome, we hèbben ok wèl ene gezèllegen aovend gehad, mar zon eemoosjenêel wirzien as bè Robert ten Brink isset nie gewòrre. Mar wèttie ok ammel ötfrèt èn doe, et blèèft onzen êenegste femielie van moederskaant èn aachter die ôoge zie ik nòg dè mènneke van vèèf die aatij de schuld krêeg as wij wè kepòt han gemòkt.

John van Krieken

Bijdrage van Et Schrèèfatteljee, dat zich inzet voor behoud van het Tilburgse dialect. Kijk ook op www.tilburgsetaol.nl.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden