Zeventigplus, nog lang niet uitgeblust


<p>Van links naar rechts: Hennie, Jan en Fransien en Jelly. Drie van de negen bijzondere senioren uit het fotoproject van Kelly van den Bosch en fotograaf Simone Michielsen die deze foto&#39;s gemaakt heeft.</p>

Van links naar rechts: Hennie, Jan en Fransien en Jelly. Drie van de negen bijzondere senioren uit het fotoproject van Kelly van den Bosch en fotograaf Simone Michielsen die deze foto's gemaakt heeft.

(Foto: Simone Michielsen)

Zeventigplus, nog lang niet uitgeblust

TILBURG - ‘Zeventigplussers hebben een hoop sterke verhalen te vertellen, waar best weer wat vaker naar geluisterd mag worden.’ Met die gedachte gingen Kelly van den Bosch en Simone Michielsen aan de slag met hun fotoproject. Mede via een oproep in deze krant gingen de twee op zoek naar senioren met bijzondere kledingstijl. Inmiddels zijn de gesprekken gevoerd en de foto’s genomen. Die stijlvolle senioren zijn vanaf zondag 22 november in de Spoorzone te bewonderen.

“Het idee om een fotoserie te maken van ouderen in bijzondere outfits speelde al langer in mijn hoofd”, vertelt de Tilburgse fotograaf Simone Michielsen. Ze kwam Kelly van den Bosch op het spoor, oprichter van de Bovenste Plank, een evenement waar mensen hun kleding verkopen om het een tweede leven te geven. “Toen Kelly de Bovenste Plank met ouderen wilde organiseren, leek dat het perfecte moment”, legt Simone uit. Maar corona gooide roet in het eten en het evenement kon niet doorgaan. “Toen hebben Kelly en ik ons volledig op het fotoproject gericht. Daarvoor zijn we bij negen Tilburgse zeventigplussers langs geweest om hun bijzondere verhalen te verzamelen en hen te portretteren in hun favoriete outfits.”

Jurk hangt nog in de kast
Een van die negen is Hennie, die met een jurk herinneringen ophaalt: “Mijn mooiste dag, dat is mijn trouwen geweest. Ik heb mijn vrouw leren kennen via een advertentie in het bisdomblad. Mijn oma had die krant en daar zag ik het. Op het laatst heb ik wel een zware rugzak gehad met m’n vrouw. We hebben nog wel ons veertigjarig huwelijksfeest gevierd bij de Hazelaar, maar de week na dat feest is ze overleden. Mijn eigen pak heb ik niet meer, maar de trouwjurk van mijn vrouw hangt nog in de kast, samen met het jurkje dat onze dochter aan had tijdens haar communie.”

‘Dansen alsof we 18 zijn’
“We hebben elke dag wel iets”, begint het verhaal van Jan en Fransien. “Maar dat moet ook wel, want anders roest je vast. Je moet aan de gang blijven, want anders dan glij je af. Maar ja, ieder doet dat op z’n eigen manier. Dansen gaat gelukkig ook nog steeds. Mijn man heeft een heupoperatie gehad en nu een nieuwe heup. We dansen gewoon weer alsof we 18 zijn. Geen probleem. We doen nu drie jaar aan rock-’n-rolldansen. We hebben altijd al gedanst. We hebben elkaar ook ontmoet op de dansvloer trouwens, in het Lido in Waalwijk.”

“Alle outfits maken we zelf. We hebben wel tien tot vijftien verschillende. Het is wel leuk als je regelmatig iets nieuws aan kan doen. Die petticoats, die komen ook overal en nergens vandaan. Deze komt uit Amerika. Dat laten we dan overkomen. Je moet natuurlijk ook weet ik het hoeveel verschillende hebben, want dat moet kleuren met de bovenkant. De stoffen, da’s eigenlijk gewoon zoeken. Eentje heb ik toevallig in Tilburg gevonden en laatst heb ik nog een mooie in Middelburg gekocht. Ik heb al vaak gezegd dat ik ermee stop, maar ja… ik heb alweer drie lappen liggen om mee aan de slag te gaan.”

‘Gewoon leuk en kleurig’
“Ik studeerde van 1967 tot 1968 psychologie in Utrecht”, vertelt Jelly. “Toen was de hippietijd en ik was ook lid van een alternatieve studentenvereniging. Meelopen in demonstraties en dat soort ongein. Wat mijn vader dus niet leuk vond. Hij vond een keer een krantenfoto, nou ik herkende mezelf niet eens. Maar mijn vader had me herkend en zei ‘dat wil ik niet hebben’. Ik nam niet alles aan voor zoete koek.”

Jelly is de ‘Hollandse oma’ van Aman. Dat wil zeggen, Jelly verhuurt een kamer aan de Eritrean Aman. “Het is zo wel heel gezellig, maar we koken bijvoorbeeld allebei apart. We hebben allebei echt ons eigen ritme. Ik ben een beetje een nachtbraker. Hij vroeg mij of hij me moeder mocht noemen. Dat wilde ik niet, want ik ben zijn moeder niet en we schelen 50 jaar. Hij mag me wel oma noemen, dus ik ben voor zijn vrienden ook oma. Hun Hollandse oma. Deze outfit? Die vond ik gewoon leuk en kleurig. Ik loop graag in rok en deze sweater is nog van mijn moeder geweest. Dat ding heb ik misschien wel 30, 40 jaar. Ik heb Aman nog gevraagd wat hij het leukste vond, want ik had ook iets zwarts uitgekozen. Maar hij zei dat ik dit aan moest doen. En daar was ik het wel mee eens.”

De volledige versies van deze en andere verhalen en de foto’s zijn sinds zondag 22 november te aanschouwen in de Willem II Passage, bij restaurant Raw en Theater de Boemel in de Spoorzone.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden






Wat vindt u?

Naar welke rubriek blader jij direct als je Stadsnieuws leest?



Reageren!