column Pastorale column

Column de Goede Herder: Identiteit

Biologen hebben in Australië een vogel ontdekt waarmee iets heel bijzonders aan de hand is. Het beestje is bekend onder de beeldende naam geschubde lel-honingeter. Het geval doet zich voor met dit dier dat het zó zeldzaam is, dat het aan het vergeten is welk liedje het moet zingen. 

Jonge honingeters leren hun lied namelijk omdat ze het horen van soortgenoten in de omgeving, het aanleren en vervolgens nazingen. Maar omdat het diertje zo zeldzaam is, komt het nauwelijks nog andere honingeters tegen. Daardoor raakt hun eigen zang verloren, ze zingen allerlei liedjes maar niet dat van hun eigen soort.

Biologen trekken nu bezorgd de vogels achterna met bandrecorders. Zij spelen het liedje dan voor hen af, zodat ze het tóch aanleren. Wat dat betreft spelen die biologen een heel bijzondere rol. Noodgedwongen werpen zij zich nu eigenlijk op als hoeders van de traditie.

Ik vraag me wel eens af of het zo ook met mensen kan gaan. Niet dat we zeldzaam worden. Maar wel dat we de verhalen van onze ouders en voorouders vergeten omdat ze in onze omgeving niet meer klinken.

We leven bijvoorbeeld nu in de vastentijd, de Veertigdagentijd. Mijn ouders vertelden in deze tijd altijd over het vastentrommeltje dat ze hadden. En dat ze vrijdag geen vlees aten. Mijn opa had mijn oma een keer betrapt op het eten van een kroket op Goede Vrijdag. Over het antwoord van mijn oma is in mijn familie met veel plezier verteld: “Ach kom! Zo’n kroket, daar zit toch helemaal geen vlees meer in!”

Verhalen met een glimlach over het vasten. Een tijd waarin mensen toch probeerden te matigen, zelfs al hadden ze het zelf al niet breed. In deze welvaartstijd kan dat een kostbare herinnering zijn die te denken geeft.

Uit het onderzoek naar honingeters kun je leren dat een generatie die de eigen voorgeschiedenis vergeet tenslotte ook de eigen identiteit kan kwijtraken.

Hans Strijards,

Pastoraal team de Goede Herder

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden