<p>Ben in actie als lijnrechter. Kijk voor meer verhalen over waardevolle vrijwilligers op de website mensenmakennederland.nu.&nbsp;</p>

Ben in actie als lijnrechter. Kijk voor meer verhalen over waardevolle vrijwilligers op de website mensenmakennederland.nu. 

(Foto: )

Mensen Maken Nederland; Ben vloog als lijnrechter de hele wereld over

Het is maar goed dat hij geen geraniums heeft, hij had er toch niet achter gezeten. Ook zou hij geen tijd hebben om ze water te geven, want als bestuurslid van vier organisaties, actief lid van nog vijf groepen en als internationaal lijnrechter bij badminton is Tilburger Ben veel van huis. Het verhaal van Ben maakt deel uit van de campagne Mensen Maken Nederland, die in het leven is geroepen om te laten zien hoeveel er mogelijk is op het gebied van vrijwilligerswerk.

TILBURG - 2012, een afgeladen Olympisch stadion in Londen: muziek, een oneindige stroom sporters uit tientallen landen, lichteffecten, een oorverdovend applaus en uiteindelijk… het ontsteken van de vlam. Kippenvelmomentje? De Tilburgse Ben van Deursen vond van wel en hij kan het weten, want hij zat bij de openingsceremonie in dat stadion. 

“Dat ik vanwege mijn passie op de spelen stond, is toch geweldig?”

Als lijnrechter bij badminton reist hij al zestien jaar de wereld over. Naast nagenoeg alle Europese landen, kwam hij ook in China, Maleisië, Taipei, Macau, Azerbeidzjan en Nieuw-Zeeland. Toen hij nog werkte als interne accountant in een ziekenhuis zag hij alleen het sportveld en de hotels vanbinnen, want zijn werk thuis wachtte. Eenmaal met pensioen, nam hij het ervan en plande wat dagen ervoor en erna om rond te reizen, vaak met een collega-lijnrechter. “Elk toernooi heeft sowieso zijn eigen charme, of het nu klein of groot is. Dat ik ook overal ter wereld kom, maakt het nog veel leuker.”

Voor de leeuwen

Hoe wordt iemand überhaupt vrijwillig lijnrechter bij badminton? “Ik speelde zelf al langer badminton toen ik ging helpen bij het organiseren van toernooien. Op een zekere dag ging ik mee met een lijnrechter naar een toernooi, waar bleek dat een andere lijnrechter ziek was en mij werd gevraagd in te vallen. Ik vond dat zo leuk dat ik het daarna vaker ben gaan doen. Ik werd eigenlijk een beetje voor de leeuwen geworpen, want een opleiding bestond nog niet.” 

Niet wijdbeens onderuitgezakt 

Inmiddels zit Ben zelf bij de landelijke begeleidingscommissie voor nieuwe lijnrechters, om ze handvatten mee te geven. “Iedereen die zelf speelt, kent natuurlijk wel de spelregels, maar er zijn ook wel wat gedragscodes om mee te geven. Wat lijnrechters bij voorkeur niet moeten doen, is onderuitgezakt en wijdbeens op hun stoeltje zitten. Wel aan te raden is een luidkeelse, duidelijke call vol zelfvertrouwen, want dan wordt er beter naar je geluisterd.”

De derde helft

Naast twee tot tien lijnrechters - dat hangt af van de grootte van het toernooi - is er ook een scheidsrechter op een hoge stoel en een servicerechter.” Je kunt wel zeggen dat zonder al die mensen die het in hun vrije tijd doen, deze toernooien niet plaats kunnen vinden en dat geldt voor bijna alle sporten wel. Bij de spelen in Londen waren er alleen al zestig lijnrechters voor badminton. ”Na afloop van de wedstrijddag genieten alle officials mee van de derde helft. Goed voor het groepsgevoel en natuurlijk gezellig. “Op de eerste dagen van zo’n toernooi kun je gerust bezig zijn van acht uur in de ochtend tot middernacht.”

Nieuw-Zeeland

Ben stond niet van de een op de andere dag bij het WK en op de Olympische spelen. “Ik ben er een beetje ingegroeid. Ik begon met kleine badmintontoernooien en werd op den duur gevraagd voor de grotere. Na een jaar of tien was ik ook aanwezig bij de grootste, internationale evenementen.” De faciliteiten voor de vrijwilligers ter plekke zijn altijd geregeld, het enige wat ze zelf betalen is het vervoer om er te komen. “Naar Nieuw-Zeeland is het qua kosten weer een ander verhaal dan Wenen, maar ik zie het als een manier om op plekken te komen waar ik anders niet zo snel naartoe zou gaan. Dat ik vanwege mijn passie op de Olympische spelen stond, is toch geweldig?”

‘Ze weten me te vinden’

Ben staat inmiddels zelf niet meer bij de grootste buitenlandse toernooien aan de lijn, omdat lijnrechters daar tot een bepaalde leeftijd actief mogen blijven. “Heel soms word ik gevraagd in te vallen, dat is altijd weer leuk.” Bij de kleinere toernooien ‘mag’ hij nog wel aan de lijn staan en hij doet ook veel voor de financiën en organisatie van Badminton Nederland. “Ze weten me te vinden, aangezien ik goed overweg kan met cijfers.” En dan zijn er natuurlijk nog de huurdersbelangenvereniging, de cliëntenraad, de wijkraad, werkgroepen en denktanks waardoor Ben altijd bezig is. Nee, het is maar heel goed dat hij geen geraniums heeft.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden