Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Column

Ik heb een jaar lang moeten wennen aan het feit dat er maatregelen waren, dat niet alles open was, dat ik een mondkapje mee moest nemen en dat de enige plek waar ik mocht dansen, in mijn eigen woonkamer was. En opeens mogen er weer dingen en ben ik helemaal in de war. Op het moment van schrijven is het ook nog geen zaterdag, dus ik leef nog in de corona-bubbel. En die bubbel moet nog uiteenspatten.

De aangekondigde versoepelingen kwamen vorige week echt als een enorme verrassing. Ik zag het absoluut niet aankomen. Die zaterdag voor alles werd aangekondigd zat ik nog te verkondigen dat ik niet geloofde dat we voor augustus in de kroeg konden staan dansen en zuipen. En toen kwam hét nieuws. Ondertussen zit ik dus wel met 98 mondkapjes in huis. Nee, ik verzamel ze niet hoor. Maar ik kocht op maandag een doos mondkapjes, gebruikte er daar twee van, liep op dinsdag naar de winkel om per ongeluk het mondkapje kapot te trekken en wéér een nieuw doosje te moeten kopen. Om een halfuur later te horen dat de mondkapjesplicht ging verdwijnen.

Een week later ben ik er nog steeds niet aan gewend dat het gaat gebeuren. En op het moment dat deze krant op ieders deurmat valt waarschijnlijk nog stééds niet. Ik moet er namelijk ook nog steeds aan wennen dat ik zomaar een winkel binnen kan lopen, dat ik op een terras neer kan ploffen en dat allemaal zonder afspraak.

Afgelopen week ging ik met mijn beste vriend naar de Beekse Bergen, om bij terugkomst even snel de stad in te schieten en naar de Koopman te gaan. Om daar vervolgens drie uur binnen te zijn. Iets dat voor de versoepelingen echt niet kon. Ik ben iemand die dingen impulsief doet en daar pasten de coronaregels niet echt bij. Afspraken maken om te winkelen, overal reserveren en ga zo maar door: dingen die niet in mijn woordenboek staan. Ik hoop dat na volgende week ook het woord ‘corona-bubbel’ er niet meer in staat.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden