<p>Ad van Hest (75) blikt terug in een plakboek over zijn wielercarri&egrave;re.&nbsp;</p>

Ad van Hest (75) blikt terug in een plakboek over zijn wielercarrière. 

(Foto: Theo van Etten)

En toen was daar die derny ...

Tilburg -  In een tweeluik over Tilburgse sporters met een Olympische droom blikken we terug op de belevenissen van vader Ad en zoon Greg van Hest.

Door Theo van Etten

Ad van Hest is vijftien jaar als hij lid wordt van wielervereniging TWC Pijnenburg. Al snel wordt hij clubkampioen en op zijn negentiende finisht hij als tweede tijdens het Brabants kampioenschap, net achter Rini Wagtmans. Een jaar later wint hij de selectiewedstrijd voor het wereldkampioenschap in Neurenberg. 1966 is een topjaar voor Ad met een tweede plek tijdens de ronde van Luxemburg en winst bij de meerdaagse wedstrijd ‘Ster van het Zuiden’ in België. Mede dankzij deze prestaties wordt ‘Adrie’ opgenomen in de Olympische selectie voor de Spelen van 1968 in Mexico. Daar zal hij deelnemen aan de ploegenwedstrijd over honderd kilometer óf de wegwedstrijd. Niets staat een glansrijke (prof)carrière in de weg.

Kantoorbaantje

Toch loopt het anders. Ad anno 2021: “In datzelfde jaar verongelukte mijn beste vriend, ook een wielrenner, na een valpartij. Dat heeft er wel flink ingehakt destijds. De pure vrolijkheid was verdwenen. Of dat invloed op mijn prestaties heeft gehad? Wie weet.” Tijdens de winter voorafgaand aan de Spelen doet Ad mee aan de Zesdaagse van Zürich. En dan is daar ineens die val … “Ik ging onderuit en voelde een enorme klap in mijn rug. Een derny was tegen me aangereden. Natuurlijk wilde ik weer op de fiets stappen maar dat lukte echt niet meer.”

In het voorjaar van 1968 bezoekt Ad de ene dokter, fysiotherapeut en masseur na de andere, maar niets helpt. “Ik zat te janken op mijn fiets, het bleef maar pijn doen. Uiteindelijk belandde ik bij de neuroloog voor een ruggenprik. Die constateerde een flinke hernia en adviseerde mij om maar een kantoorbaantje te gaan zoeken…” Het is dan zomer 1968 en de Nederlandse wielerploeg rijdt in Mexico naar goud op de Olympische Spelen ….

Ad zit zich thuis op de bank te verbijten, maar pakt het wielrennen toch weer op. Er gloort nieuwe hoop als hij in 1972 deel wordt van de Skol ploeg. Hij wint wedstrijden, maar dan spelen zijn achillespezen op. “Gelukkig vond ik in die tijd veel geluk in de liefde. Daarnaast had ik een toffe baan en werd onze zoon Greg geboren. Ik vond het wel mooi geweest.” 

Natuurlijk wilde ik weer opstappen. Maar dat lukte niet.

Ad vindt een nieuwe passie als de kleine Greg lid wordt van atletiekvereniging Attila. Tijdens de trainingen gaat hij zelf hardlopen – “Ik was altijd al idolaat van Abebe Bikilia, die twee keer de Olympische marathon won.” Ad wordt een verdienstelijk loper en volbrengt dertig marathons op rij. Later wordt hij trainer bij Tilburg Road Runners, waar zoon Greg onder zijn leiding furore zal maken. 

Terugblikkend over zijn periode als wielrenner zegt hij: Ja, misschien had ik prof kunnen worden. Maar wat er daarna gebeurde is zóveel mooier. Mijn zoon is me op sportief gebied ruim voorbijgestreefd, dat wil toch elke vader?”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden