"Ik hoop dat als mensen niet weten wat autisme is, ze met ons in gesprek gaan", zegt Chiel van Beers. "Want we zijn niet allemaal zoals Rain Man. Er zijn nog te veel stigma's over mensen met een beperking."
"Ik hoop dat als mensen niet weten wat autisme is, ze met ons in gesprek gaan", zegt Chiel van Beers. "Want we zijn niet allemaal zoals Rain Man. Er zijn nog te veel stigma's over mensen met een beperking."

Chiel van Beers "Er zijn nog te veel stigma's"

Vanwege de aanstaande informatiemarkt over autisme - op woensdag 28 maart in De Symfonie in Tilburg Noord - geven we alvast een inkijkje in het leven van stadsgenoten met autisme. Vandaag vertelt Chiel.

TILBURG - "Autisme is een beperking waardoor je met emoties in de knoop zit", zegt Chiel van Beers. "Een verandering kan emoties oproepen, daar kunnen de meeste mensen met autisme niet mee overweg. Bijvoorbeeld: als ik mijn vader zie huilen, weet ik me geen raad. Een arm om hem heen leggen, dat hoort niet bij mij. Want fysiek contact vind ik lastig. Een bro-hug gaat nog wel en troosten met woorden is me niet vreemd. Tot mijn vierde schopte ik degene die me het meest dierbaar was, het hardst tegen de schenen. Nu weet ik dat dat niet de meest vriendelijke manier is om affectie te uiten. Op school vertoonde ik clownesk gedrag. Ik werd gepest, maar snapte niet waarom. Na een aantal onderzoeken kreeg ik bij de ggz op mijn twaalfde de diagnose PDD-NOS. Vier jaar eerder wist ik al dat ik ADHD had. In 2007 kwam ik in mijn eerste woongroep, in Oisterwijk. Daar gebruikte ik humor om mezelf uit te gummen. De ander moest dan even lachen. De begeleiders hebben me laten inzien dat ik het als masker gebruik."

"Ik werk op een conferentieboerderij. Bedden opmaken, schoonmaken, onderhoud, administratie, inkoop en helpen in de keuken. Eén keer ben ik over mijn grens gegaan. Er was een diner voor tien mensen. De chef-kok was ziek en wilde naar huis. ,'Neem jij het maar over', zei hij en hij vertrok. Ik was enorm vereerd met het vertrouwen, maar het gaf me veel stress en de volgende dag was ik ziek, helemaal uitgeput. Ik weet nu dat ik het kan, maar doe het liever niet meer. Bij het RAC word ik begeleid bij het wonen, maar die indicatie loopt af. Dus ga ik ergens anders wonen. Dan zal ik wel moeten wennen dat ik minder vaak begeleiding heb. Ik ben een mensen-mens. Hier is door de week begeleiding van acht uur 's ochtends tot negen uur in de avond en in het weekend van tien uur tot twee uur. Straks wordt dat één of twee keer in de week. Bij de individuele begeleiding praten we over wat hen opvalt en over wat mij opvalt. Zoals over toen ik met de auto boodschappen wilde doen op het Wagnerplein, vorig jaar. Er reed een auto weg vanaf een parkeerplaats en raakte de mijne aan de zijkant. Die chauffeur begon te schreeuwen en gaf mij de schuld. Ik ben naar huis gerend en heb gehuild. Niet vanwege de schade aan mijn auto, maar omdat ik zo geschrokken was. Ik vond het raar dat ik, een vent van 29 jaar, moest huilen. Eigenlijk moeten een of twee gesprekken per week moet ook wel genoeg zijn. Ik wil het dan hebben over wanneer iets nuttig is, Maar het hoeft niet altijd over mijn doelen te gaan, slap ouwehoeren is ook goed, zoals in de kroeg. Mijn doel voor de komende jaren is zoals in dat liedje: een eigen huis, een plek onder de zon en altijd iemand in de buurt die van me houden kon.. Eerst een vriendin en dan moeten de financiën het toelaten. Want een kind moet je kunnen kleden en voeden. Eerder heb ik bij RIBW Brabant gewoond. Daar heb ik getraind voor zelfstandigheid. Zoals op tijd opstaan. Daarvoor dus nog op de Belvertshoeve, waar ik heb geleerd om rustig te zijn en mijn creativiteit te benutten. Dat is fijn, want ik ben een streber, wil mijn doel bereiken."

"Ik hoop dat als mensen niet weten wat autisme is, ze met ons in gesprek gaan. Want we zijn niet allemaal zoals Rain Man. Er zijn nog te veel stigma's over mensen met een beperking."

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox