Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Afgelopen week waren mijn vriendinnen uit Limburg hier. Dat is dan altijd een hele operatie. Tegen mijn Tilburgse vriendinnen zeg ik gewoon: ik heb nú honger. Zullen we ergens gaan lunchen/dineren/brunchen/snacken/nachtelijke maaltijden eten? Zo zat ik ooit met mijn beste vriend om half 2 's nachts aan de pannekoeken met stroop. Kon gewoon. Maar een groep meiden die uit Limburg moeten komen, dat moet wat beter georganiseerd worden.

Dan moeten er slaapplekken gecreëerd worden. Met z'n vijven op drie vierkante meter. En een plan van aanpak: zo laat en met die taxi de stad in, deze kroegen en deze drankjes. Alles volgens een strak regime

Maar wij worden dan uiteindelijk ook baldadig. Zo hebben we ooit na een avondje stappen, toen ik nog op de Korvel woonde en we zelfs naar huis moesten lopen in plaats van een taxi (want arme studenten), een kerstboom helemaal mee naar huis gesleept. Om er thuis achter te komen dat de kerstboom niet door de poort kon. En de mensen die de dag erna vroeg op moesten staan laten zitten met een kerstboom die vastzat in onze poort.

We zijn ook wel eens naar één van de dönerzaken gegaan om vier uur, na een avondje dansen. Die caloriëen moeten er dan toch weer aan hè. Daar werkten ze - toen nog - met een systeem zonder bonnetjes, dus je moest roepen wat je had. Wij kwamen net binnenlopen, toen één van de 'chefs' een kapsalon om riep. In een kleptomane bui riep één van ons: "ja voor mij!" Waarna een ander er achteraan riep: "én twee kroketten". Met onze gratis kapsalon en twee kroketten wilden we aan een tafeltje gaan zitten, op het houten bankje. Ware het niet dat die net op dat moment instortte. Met ons er op. Noem het karma, maar onze kapsalon en twee kroketten lagen op de grond.

Toch zijn dat heerlijke avondjes. Voor mijn vriendinnen omdat ze niemand kennen en zich dus uit kunnen leven hier. En voor mij omdat ik mijn favoriete mensen bij me heb, in mijn favoriete stad.

Meer berichten




Shopbox