Logo stadsnieuws.nl


Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Afgelopen weekend hield ik huis in Londen. Één van mijn oud-huisgenootjes is daar gestationeerd. Neergestreken met haar vriend. En dat is fijn. Want behalve een goede reden om een weekendje weg te gaan, scheelt het tijdens dat weekendje weg ook hotelkosten. Haar appartement was namelijk ons hotel en zij en haar kat (een ragdoll - zo eentje met héél veel haar - die mooier is dan menig mens) waren onze hostesses.

Ik ging met een andere oud-huisgenote van mij. Met z’n drieën woonden we in een oud (praktisch gesloopt als je er maar even tegen blies) en smal pand aan de Korvelseweg. Wij waren van die typische studenten die alleen maar soep met brood of broodjes knak aten als avondeten. Met vijf anderen deelden we één douche. En er werd minstens twee keer per maand ingebroken omdat de huisbaas te lam was om een fatsoenlijk slot te komen zetten. Toch was dit een van de mooiste periodes van mijn leven. Ik was zorgeloos. Mijn grootste zorg was namelijk of ik wel genoeg zin kon maken om naar de jumbo te gaan voor boodschappen. De jumbo die letterlijk op 20 meter lopen lag. Iedere avond zaten we samen op mijn kamer. Soms met z’n drieën, soms met z’n achten. Naar school gaan deden we praktisch niet.

We hadden wel wat regels; wanneer de deur open stond, waren de andere huisgenoten welkom. Ik had net zo goed mijn deur uit het kozijn kunnen schroeven, want dat ding was nooit dicht of op slot. Waarom zou ik mijn kamer überhaupt op slot zetten ook? Mochten er inbrekers komen dan zou ik samen met ze gaan zoeken naar waardevolle spullen, want die had ik dus echt niet. Mijn meest waardevolle bezit was een witte bank van de Ikea, met een rode vlek op van mijn eerste keer bezoek. Op die bank at ik, sliep ik, leefde ik. Ik zat vergroeid aan dat ding.

Meer berichten




Shopbox