Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Zodra het einde van november in zicht komt, raak ik ieder jaar de wil om te leven kwijt. Of iets minder dramatisch: de wil om mijn huis of zelfs mijn bed uit te komen. Ik heb altijd last van een winterdepressie, want ik leef op zon, zonuren en een mooie bruine tint op mijn gezicht. Maar vanaf oktober verander ik langzaam in een spookje en in november ben ik zelfs helemaal verdwenen.

De shock die ik altijd krijg wanneer ik de voordeur open doe en het Siberische landschap en klimaat me tegemoetkomen; daar wen ik nooit aan. Ik zie geen winkels meer in deze maanden, ik koop alles online. En hoewel winterkleding wel veel leuker en mooier is dan zomerkleding (want er gaat níets boven een dikke trui) heb ik er tóch niets aan, want ik kom mijn huis niet uit. Dus al die mooie en dure kleding is alleen zichtbaar voor mezelf in mijn spiegel. En voor de kat. Maar ik gok dat die daar weinig interesse in heeft. In dit huis wordt het ook behoorlijk koud, dus de Siberische kou zit zelfs binnen. Ik vind 15 graden in een woonkamer namelijk niet per se wenselijk. Maar ik ben ook ontzettend gierig met mijn verwarming. Dus de keuze is óf arm zijn, óf sterven van de kou. En ik ben er nog niet helemaal uit welke het gaat worden.

Nou was het eigenlijk de bedoeling dat ik vorige week mijn rijbewijs zou halen, zodat ik de auto kan pakken om eten of kleren te kopen, want fietsen doe ik toch niet. Maar helaas liep dat niet helemaal volgens plan. Dat is tot nu toe ook nog de enige motivatie, datgene dat mij er doorheen sleept en waar ik nog wel duizenden euro’s voor neer wil tellen: met een rijbewijs hoef ik niet meer in -20 te fietsen, ingepakt in 18 lagen kleding, maar zit ik prins(es)heerlijk in een (verwarmde) koets. Nu is het zaak om de komende dagen veel te eten en daarna in winterslaap te gaan, maar wél even te ontwaken voor dat rijbewijsje. Zodat ik de wil om uit bed en uit huis te komen terug krijg.

Meer berichten




Shopbox