Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Ik heb nog twee oma's en één opa. Ik ben pretty lucky dus. Mijn opa is op 8 december overleden, toen ik in het tweede jaar van de middelbare school zat. Het moment dat ik te horen kreeg dat het mis was, kan ik me ook nog precies herinneren. Ik zat in de Levensbeschouwing les, waar we net de opdracht kregen om een week-dagboek bij te houden; van iedere dag iets goeds en van iedere dag iets slechts opschrijven. Grapjas als ik was zei ik nog: "zul je zien dat er deze week iemand doodgaat in je familie", niet wetend dat mijn opa toen al op de tennisbaan was gestorven. Dat is misschien ook wel de mooiste week uit mijn leven geweest; heel veel tijd doorbrengen met familie die ik niet vaak zag. Verhalen horen over opa die ik nog nooit gehoord had.

Midden in de winter zagen we opeens overal een vlindertje zitten, omdat mijn oma tegen mijn nichtje van vijf had gezegd dat "opa nu een vlindertje was". Op de gordijnen, op de trap, bij de kist: overal zat hetzelfde vlindertje, de hele week lang. Tot de begrafenis. Net iets té toevallig als je het mij vraagt. En dat voor iemand die niet in God, Jezus, de hemel of een hiernamaals gelooft. Alleen in de hel. Want dat is mijn zondagochtend altijd.

Mijn opa was iemand die wel van een grapje hield, zelfs als dat mijn kleine zusje en mij aan het huilen maakte. Zo vertelde hij ons ooit dat hij ons konijn ging opeten en vond hij het hilarisch dat wij daardoor in paniek raakten.

Maar afgelopen week kwamen mijn oma's en opa dus naar ons appartementje kijken. Vier verdiepingen hoog. Daar moest mijn oma zich mentaal voor voorbereiden een aantal dagen lang. Maar ze heeft het overleefd. Maar net, maar hè. Mijn oma vraagt ook altijd eerst naar mijn kat en daarna pas naar mij. Ze had zelfs snoepjes voor Johan meegenomen. Op het doosje staat 'maximaal 7 per dag geven', dus mijn oma geeft hem er 43 in één keer. En zegt daarna tegen mij: hij is wel dik geworden zeg. Eigenlijk maar goed dat mijn opa daar niet bij is geweest; die had mijn kat vast op willen eten. En was ik weer gaan huilen.

Meer berichten