Voor Saskia maakte haar burn-out een ding duidelijk: ze wil eigen baas worden. "Zelf bepalen welke kant ik uit ga."
Voor Saskia maakte haar burn-out een ding duidelijk: ze wil eigen baas worden. "Zelf bepalen welke kant ik uit ga." (Foto: )

Saskia worstelde zich uit een burn-out

Burn-out. Het lijkt steeds vaker voor te komen. De cijfers liegen er niet om: maar liefst 70 procent van het huidige ziekteverzuim is stress gerelateerd. Saskia Gianotten weet er alles van. Haar burn-out bleek heel wat complexer dan alleen 'stress op het werk'. Uiteindelijk werd het een keerpunt in haar leven. Ze vertelt er over in een openhartig interview.

Door Regine Griep

TILBURG - Allereerst: Wat bijzonder dat je jouw persoonlijke verhaal wilt vertellen! "Ik doe het graag, want hoe raar het ook klinkt: mijn burn-out heeft mij veel opgeleverd. Ik hoop dat ik anderen kan helpen met mijn verhaal."

Wanneer wist jij: ik heb een burn out? "Het gaat geleidelijk, het sluipt erin. Voor mij begon het met gekke kwaaltjes. Schouders die vastzitten, vaak verkouden, moe, hoofdpijn. Allemaal klachten waarvan ik dacht: gaat wel weer over. Gewoon even die extra yogales en ik kan weer door! Maar op een gegeven moment liep bij mij de emmer toch over. Tijdens een vakantie merkte ik dat ik niet meer kon ontspannen. Dat wat ik altijd leuk vond (creatief zijn, haken, breien) lukte niet meer. Ik werd angstig en vroeg me af: wat is er met mij aan de hand? Een simpele vraag van een vriendin: "Hoe gaat het nu écht met je?" was voor mij de druppel: ik brak en kon alleen nog maar huilen. In het begin voerde dat verdriet de boventoon."

Je had een baan in de zorg. Was dat de oorzaak van je burn-out? "Bij een burn-out denken mensen vaak: je werkt te hard! Maar er is een reden dat je hard werkt. In mijn geval was het een vlucht. Om niet te hoeven worden geconfronteerd met onderliggende problemen. Dus eigenlijk was mijn werk niet de oorzaak"

Waar wilde je voor vluchten? "Ik ben een aantal jaren intensief bezig geweest met fertiliteitsbehandelingen. Dat is heftig, steeds weer de hoop en daarna de teleurstelling. Om het vol te houden schakelde ik mijn gevoel uit. Ik vond allerlei manieren om een gevoel van verlies te bezweren: werken, maar ook extreem gezond gaan eten, sporten, weer een opleiding volgen... Ik hield van het idee dat alles maakbaar was. Toen dat niet zo bleek te zijn, was dat een bittere pil. Uiteindelijk was mijn onderliggende probleem: het niet aangaan van de rouw die daarbij hoort. Druk zijn was voor mij een manier om te overleven en te vergeten. Maar dat was niet het enige hoor. Het zit ook in de aard van het beestje."

Kun je dat uitleggen, wat is 'de aard van het beestje'? "Ik ben iemand die de lat graag hoog legt. En ik hou van het idee dat ik controle heb. En ik ben gewend om van de ánder uit te gaan. Door van anderen uit te gaan, hoefde ik niet naar mezelf te kijken. Daarnaast ben ik best rationeel, emoties uitschakelen gaat me goed af. Het kritische stemmetje, dat er wel degelijk was, legde ik het zwijgen op door het buiten mezelf te zoeken. Misschien toch die opleiding? Mij actief inzetten voor de vakbond? Drukte was mijn manier om mijn innerlijke twijfel tot zwijgen brengen. En door mijn doorzettingsvermogen kon ik lekker lang door rennen. Maar op een gegeven moment kwam dus de man met de hamer."

De man met de hamer sloeg je als het ware 'knock-out'? "Ja, die vakantie was het keerpunt. Ik kon niet stoppen met huilen en ging naar de huisarts. Hij sprak van een acute crisis en ik belandde in de ziektewet. Terugkeer naar werk ging niet. Ik kon bijna niks meer. Ik hield van lezen, maar zelfs dat lukte me niet meer. Ik was angstig en doodmoe. Kwam nergens meer toe. Het gekke was, doordat ik zoveel moest huilen kreeg ik wel weer toegang tot mijn gevoel. Dat was overweldigend maar kennelijk ook broodnodig."

Hoe lang duurde die knock-out? "Het duurde zeker een half jaar voordat ik weer therapeutisch begon te werken. Die periode voelde ik me zoekende. Er was veel ruimte om na te denken. Doodeng in eerste instantie. Maar langzaam kwam ik tot het inzicht dat ik met mezelf aan de slag moest. Ik moest opnieuw leren contact te maken met de signalen van mijn lichaam. Wat volgde waren vele gesprekken, met een psycholoog en met mijn partner, Mark. En in een latere fase ook bij De Krachtcentrale 013, waar ik een traject volgde om te re-integreren in werk."

Wat heeft jouw burn-out je gebracht? "Het heeft mij verrijkt en veel inzicht gegeven. Mijn begeleider van De Krachtcentrale 013 zei aan het begin van mijn traject: een burn out is vaak een 'blessing in disguise'. Dat bleek te kloppen voor mij: door het aangaan van de rouw en het volgen van de training kwam ik geleidelijk weer terug bij mezelf. De structuur van 2 dagdelen per week hielp me mijn ritme weer te vinden. Er móest nog niets maar ik deed weer mee. Ik kreeg inzicht in mijn kwaliteiten en zo werd duidelijk wat ik werkelijk wil. Ik heb op een heftige manier ervaren dat in het leven niet alles maakbaar is. Ik móet dus kiezen. Voor mij werd duidelijk: ik wil eigen baas worden! Zelf bepalen welke kant ik uit ga. Werken vanuit mijn hart."

Meer berichten