Nancy volgde een re-integratietraject bij De krachtcentrale 013: “Het traject heeft veel voor mij betekent. De coaches én andere deelnemers lopen met je mee en laten je nieuwe mogelijkheden zien. Je leert je eigen pad bewandelen." foto: Regine Griep
Nancy volgde een re-integratietraject bij De krachtcentrale 013: “Het traject heeft veel voor mij betekent. De coaches én andere deelnemers lopen met je mee en laten je nieuwe mogelijkheden zien. Je leert je eigen pad bewandelen." foto: Regine Griep (Foto: )

NAH na ongeluk veranderde Nancy's leven

Op 12-jarige leeftijd fietste Nancy van huis naar school toen ze werd aangereden. De gevolgen waren ernstig: een hersenkneuzing en schedelbasisfractuur. Vijf dagen lang lag ze in coma. Pas de laatste jaren ontdekt Nancy welke impact dit ongeluk op haar leven heeft. In onderstaand interview vertelt ze hier openhartig over.

Door Regine Griep

TILBURG - "Mijn ongeluk heeft geleid tot NAH (niet aangeboren hersenletsel). In mijn jeugd was daar nog heel weinig over bekend. Maar het heeft een enorme impact gehad op mijn leven tot nu toe. Pas de laatste jaren vallen de kwartjes. Door mijn verhaal hoop ik meer mensen inzicht te geven in wat de impact kan zijn van NAH."

Wat zijn jouw herinneringen aan jouw ongeluk en de periode daarna?
"Toen ik uit coma ontwaakte was iedereen in euforie. Ik wás er nog en ik had nog herinneringen! Ik moest een paar maanden in het ziekenhuis blijven en daarna thuis rusten. Het was wel duidelijk dat er meer aan de hand was, maar in die tijd dacht men: er worden wel weer nieuwe verbindingen gemaakt, dus dat komt wel goed."

En… kwam het goed?
"Nee, niet echt. Wat volgde was een heftige periode. Toen ik 14 jaar was overleed mijn vader na een lang ziekteproces. Mijn moeder had een chronische ziekte en was ook erg verdrietig. Mijn broer en zus studeerden al. Ik ging blowen om het verdriet te dempen. Langzamerhand veranderde ik van volgzaam en verlegen in agressief en opstandig."

Er was misschien ook niet voldoende aandacht voor jouw herstel?
"Mijn moeder deed echt haar best om de juiste hulp te zoeken. Maar die was er toen niet.. Op doorzettingsvermogen lukte het mij de HAVO halen. Daarna ging ik op kamers in Utrecht en startte met een MBO-opleiding. Maar ik kreeg een flinke depressie. Voor het jaar om was keerde ik terug naar huis en startte met de PABO. Uiteindelijk heb ik wat langer over mijn studie gedaan. Zo'n klas vol kinderen, het waren voor mij veel te veel prikkels. Ik hield het overdag wel vol, maar 's avonds tolde mijn hoofd en kon ik niet slapen."

En nooit legde je de link met het ongeluk?
"Ik heb wel wat testen gedaan bij de neuroloog en er werd een EEG gemaakt. Te zien was dat er rechts frontaal schade was, maar daar werd toen anders naar gekeken. Ik had de instelling: je bent wie je bent. Gewoon doorgaan en doen wat er van je verwacht wordt."

En dat 'gewoon doorgaan' ging goed?
"Niet helemaal, op mijn 26e kreeg ik weer een depressie en kwam thuis te zitten. Om actief te blijven ging ik op vrijwillige basis stage lopen bij Amarant. Al snel kreeg ik een baan aangeboden als activiteitenbegeleider. Dat werk ging verrassend goed, want wat goed was voor de cliënt, was ook goed voor mij: structuur, weinig prikkels, duidelijke dagindeling, goede afwisseling van inspanning en ontspanning. Al liep ik wel eens tegen problemen aan, toch heb ik 15 jaar met plezier gewerkt. Tot er een reorganisatie kwam: ik kreeg wisselende diensten, een groter takenpakket én een grotere cliëntengroep met een complexere zorgvraag. Ik liep vast. Op doorzettingsvermogen hield ik het nog 2 jaar vol, maar daarna werd ik ziek."

Wanneer kwam het inzicht: dit komt door mijn ongeluk?
"De bedrijfsarts legde de link naar NAH en liet een neuropsychologisch onderzoek doen. Hoewel ik overtuigd was dat ik de testen heel goed had gemaakt, werden er verschillende problemen geconstateerd en bleek onder meer dat mijn informatieverwerking ernstig was vertraagd. Ik had zelf al eerder gehoord van NAH, maar ik dacht: dat geldt voor mensen waar je het echt aan kunt zien, met afasie en motorische problemen. Ik wilde er eerst niets van weten. Het idee dat ik mijn baan zou verliezen maakte mij angstig en ik werd steeds vermoeider."

Wat was je grootste angst?
"Ik was bang om opnieuw depressief te worden. Wat was ik nog zonder werk? De praktijkondersteuner van de huisarts adviseerde mij om naar een bijeenkomst te gaan bij Sylvia Las (www.laspsychologie.nl). Het traject bij Sylvia heeft mij enorm geholpen. Zij opperde een neuropsychologisch onderzoek. Ik was overtuigd dat ik de testen heel goed had gemaakt. Toch werden verschillende problemen geconstateerd zoals dat mijn informatieverwerking ernstig was vertraagd. Het traject bracht een heel rouwproces op gang. Mijn relatie ging uit, ik moest afscheid nemen van mijn werk. Maar er was ook opluchting, want eindelijk begreep ik waarom alles me zoveel moeite kostte. Het gekke was, nu ik niet meer op mijn tenen hoefde te lopen leek het of ik nog gevoeliger werd voor prikkels in mijn omgeving."

Hoe gaat het nu?
"Nog steeds last van constante spanning en vermoeidheid. Maar ik laat het toe. Ik accepteer eigenlijk pas sinds een paar jaar dat ik een bepaalde 'gevoeligheid' heb. Want ik heb moeite met het woord 'beperking'. Sinds kort ben ik gestart met Hersenz. Een traject van 2 jaar via Siza (www.siza.nl). Hierdoor krijg ik meer inzicht in NAH, leer ik mezelf beter kennen en kan ik beter aan de buitenwereld uitleggen wat er aan de hand is. Er is nog steeds dat stemmetje dat zegt: 'Je moet aan het werk!'. Gelukkig maakt het werken met mijn bijen mij rustig. Het zijn enorm harde werkers, terwijl ik zelf juist moet leren minder hard te werken."

Heb je een tip aan andere mensen over NAH?
"Hersenletsel zie je vaak niet, maar heeft wel grote impact. Mijn tip aan professionals is: zijn er klachten die je lastig kunt verklaren? Kijk verder!"

Meer berichten