Rinske: 'Tegen mensen die gehoord hebben dat ze een autistische stoornis hebben zou ik willen zeggen: Iederéén heeft een beperking en loopt met een rugzak rond. Maar iedereen heeft ook wat te bieden en eigen talenten. Dus blijf vooral jezelf. Want jij mag er zijn!'
Rinske: 'Tegen mensen die gehoord hebben dat ze een autistische stoornis hebben zou ik willen zeggen: Iederéén heeft een beperking en loopt met een rugzak rond. Maar iedereen heeft ook wat te bieden en eigen talenten. Dus blijf vooral jezelf. Want jij mag er zijn!' (Foto: )

Week van Autisme: 'Iederéén heeft een beperking'

In de aanloop naar de Week van Autisme, van 31 maart tot en met 6 april, komt er drie weken lang in Stadsnieuws iemand uit de praktijk aan het woord. Deze week Rinske Schroemges uit Tilburg.

Door Geert van Elten

TILBURG - Soms zie ik mijn autisme niet alleen als een stoornis maar ook als een talent. Er zijn veel dingen waar ik juist geen moeite mee heb. Zoals details zien, eerlijk zijn. Ik kom er steeds meer achter dat mensen met autisme er mogen zijn en ook iets kunnen betekenen voor de maatschappij.

In het begin had ik op de basisschool een leuke leraar. Maar al snel had ik een achterstand met rekenen, lezen en schrijven. Ook was mijn motoriek nog niet goed ontwikkeld. Er is later ook een lichte verstandelijke beperking vastgesteld. Ik begreep niet wat er van me verwacht werd, snapte niet altijd wat de leraren vertelden.

Niet veel later ben ik naar een school voor speciaal onderwijs gegaan, de Anton Pieckschool in Kaatsheuvel. Toen ik op mijn 13e naar het VMBO ging, was ik steeds moe als ik uit school kwam. Ik had ook geen goed contact met mijn mentor. Maar ik ben toch trots dat ik mijn VMBO-diploma bloemschikken heb behaald.

In 2009 heb ik mijn MBO-diploma dierenverzorging gehaald, niveau 3. Het was voor mij het bewijs dat ik wel degelijk kon leren. Ik heb daarna werk gevonden, helaas niet met dieren. Het was vooral productiewerk en schoonmaakwerk. Ook inpakwerk aan de lopende band heb ik gedaan. En nachtdiensten. Aan de lopende band kun je niet je eigen tempo kiezen. Het moest allemaal heel snel. Ook met schoonmaken kan dat niet. Op een gegeven moment werd ik er ziek van. Het was ontzettend stressvol en het koste mij al mijn energie. Ik ben meerdere malen met een burn-out thuis komen te zitten. Na ruim zeven jaar ben ik ermee gestopt. Vorig jaar heb ik als dagbesteding een tijdje bij het dierenopvangcentrum in Tilburg gewerkt. Het fijnste was om weer met honden te kunnen werken. Op school had ik een cursus honden trainen gedaan. Helaas was dat werk fysiek te zwaar voor me. Want ik heb ook last van fibromyalgie, beter bekend als weke-delenreuma. Ik heb vooral pijn in de spieren en voel me vaak ook stijf en moe.

Omdat ik steeds meer klachten kreeg bij het zware werk, kwam ik in 2015 bij een reumatoloog terecht. Hij verwees me naar een medisch psycholoog om me te leren daarmee om te gaan. Die lette op mijn manier van praten en kreeg een vermoeden van autisme. Daarna is dat ook vastgesteld. Voor mijn moeder was dat geen verrassing. Ze heeft mij ondersteund en geholpen in mijn jeugd en daarna. Ik ben haar hier erg dankbaar voor.

Na dat ik de diagnose ASS had gekregen op mijn 28e, kwam ik erachter dat ik als volwassen vrouw ook recht heb op begeleiding. MEE heeft me toen verder geholpen. Ik had daar een goede begeleidster. Ze heeft een indicatie voor de WMO geregeld, zodat ik bij Prisma terecht kon. Voor ambulante begeleiding, omdat ik samen met mijn partner Toine woon. Toine en ik hebben al lang een goede relatie, samen hebben wij al erg veel meegemaakt. Hij toont ook veel begrip voor mij en weet dat leven met beperkingen niet makkelijk is. Volgens anderen zijn wij samen een goed en sterk team en dat klopt ook.

Stapje hoger

In oktober vorig jaar ben ik van Prisma naar RIBW Brabant gegaan. Ik zie het als een stapje hoger. Ik wil nu doorgroeien in psychisch herstel. Meer zelfvertrouwen opbouwen en meer zelfredzaam zijn. Zodat ik gesprekken kan voeren met ambtenaren. En niet meer door het slijk wordt gehaald door werkgevers. Mijn talenten ontwikkelen en ontdekken wat ik wil en nog kan doen. Misschien weer iets met dieren. Als dat te zwaar is, kan het administratie worden. Of werk als gastvrouw. RIBW gaat me hierin begeleiden.

Ik luister graag naar muziek. Van jongs af aan al kan ik daarop terug vallen. Tegenwoordig vooral naar hardcore. Even voor de duidelijkheid: dit is geen hardrock, maar harde elektronische dancemuziek. Toen ik dit genre ontdekte wist ik al dat ik hier ook iets mee wilde doen. Toine heeft hij me leren draaien en tracks mixen. Ik kwam er achter dat je daarvoor veel moet multitasken. Dat is niet makkelijk, maar zeker ook niet onmogelijk. Ik heb hier best lang op geoefend, maar nu ben ik zo ver dat ik mijn hardcoremix op SoundCloud kan zetten. Onder mijn artiestennaam: Female Trooper. Als ik met muziek bezig ben, denk ik nergens anders aan. Dan kan ik mijzelf van alles afsluiten en ben ik in mijn eigen wereldje. Het helpt me ook mezelf te uiten.

Meer berichten