Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Hoe anders was deze zondag vergeleken met die van vorige week. Vorige week zat ik nog op het balkon, in mijn bikini, terwijl mijn vriend de barbecue van de garage naar vier hoog aan het tillen was (dan is wel duidelijk wie de broek aan heeft en dat was ik niet, want ik had dus alleen maar een bikini aan). Ik dronk een wijntje, liet de laatste zonnestralen mijn wangen raken en glimlachte. Deze week werd er weinig gelachen. Waar ik vorige week op vier uur slaap weer zin had in het leven - het is namelijk té zonde om zonuren te missen in Nederland - had ik deze week moeite met uit bed komen na er veertien uur in te hebben gelegen. En dan kwamen d’r ook nog 183 miljoen trucks al toeterend voorbij. Daar word ik ook niet echt een veel prettiger mens van. En toen Willem II scoorde - ja zo laat lag ik nog in bed - werd ik wéér ongewenst wakker. Iedereen die mij kent weet dit van mij: ik kan vier dagen zonder eten, drinken, vrienden, alles. Maar ik kan nog geen 20 uur zonder slaap. Dat is heilig voor mij. Kun je je dus wel voorstellen wat voor zonnestraaltje ik afgelopen zondag was.

En er waren meer dingen waardoor mijn tomeloze energie van vorige week, in niets te vergelijken was met mijn doodse depressie van deze week. Waar mijn neus vorige week rood was door het verbanden, was die deze week wéér rood. Maar nu van de intense kou en van de snotlap die permanent uit mijn neus bungelt. Want de tampons die ik in mijn neus propte om mijn loopneus te stollen zijn inmiddels op. Naast geen slaap, geen energie, geen zon, maar wel heel, heel, héél veel snot besloot mijn lip ook nog eens op te drogen en te splijten. En werden de kringen onder mijn ogen zó donker, dat er een compleet collectief aan prostituees zou kunnen werken. De echte wallen verbleken naast die van mij.

Aankomend weekend wordt het weer twintig graden. En draait mijn humeur 180 graden (of 90? Ik snap dat hele principe niet). Laat ik het zo zeggen: mijn humeur draait met de temperatuur mee.

Jacky Eickes
Meer berichten