Foto: Jasper Schoonhoven

Column: Jacky Ervaart

Ik woon in Tilburg. Al zeven jaar. Dus ik mag mezelf met recht een Tilburgse noemen nu (vind ik). Mensen komen van heinde en verre voor ónze kermis (want het is nu dus ook míjn kermis). Ik ben negen dagen lang niet naar de kermis geweest. Ik moet vijf minuten fietsen om bij de kermis te komen en het kon me negen dagen lang niet lijen dat er überhaupt een kermis was. Ofja, het irriteerde me wel want ik kon niet met mijn autootje door het centrum. En af en toe hoor ik gegil terwijl ik in bed lig. In het donker lijkt mijn kamer al een thriller, maar met gegil op de achtergrond is het precies een horrorfilm.

Negen dagen lang heb ik het bestaan van de kermis ontkend. Maar de tiende dag ben ik gezwicht. Op zondag besloten mijn vriend en ik toch maar even over de kermis te lopen. Maar je mag het niet lopen noemen. Het was slenteren. Meer dan twee uur lang slenteren. En ik zal je iets over mij vertellen, Er zijn namelijk drie dingen waar ik een gigantische hekel aan heb: slenteren, mensen die slenteren en nog een keer slenteren. Zo'n erge hekel heb ik daar aan. Je bent niet op de markt of de boulevard van een exotisch oord waar je rustig in kan ademen en helemaal zen wordt. Je bent op een kermis, links ligt een attractie, rechts ligt een attractie, die kun je ook bekijken terwijl je op een normaal tempo loopt. En als je de attractie nou echt héél mooi vindt, dan loop je er toch even naartoe en ga je er ín zitten? In plaats van dat je stil gaat staan midden op de weg, of dat je met een tempo van 1,4 km/h loopt? Ongelooflijk.

Het meest ongelooflijke gebeurde op de terugweg, toen we een rondje over de kermis geslenterd hadden en al slenterend terug wilden lopen naar onze fiets. Waar we normaal 10 minuten over doen, maar nu dus 50. Een vrouw met een twin-kinderwagen besloot opééns zonder links, rechts of achterom te kijken, met haar wagen van de stoep op de weg te gaan lopen. Waar ik liep. Om tegen me aan te knallen en daarna boos te worden op míj. Kan ik nu dus een vierde punt toevoegen aan mijn lijstje van 'gigantische hekels': vrouwen met kinderwagens. Nu al zin in volgend jaar kermis.

Meer berichten