Foto: Jasper Schoonhoven

Column: Jacky Ervaart

Er zijn een heleboel voordelen aan op een bovenste verdieping van een appartementencomplex wonen. Zo heb je waarschijnlijk het appartement waar het laatst ingebroken wordt. Tenzij een inbreker vier verdiepingen lang achternagezeten wil worden door een leipe kat. Of van het balkon geflikkerd wil worden door een woest meisje van 1.03 m, omdat hij aan haar spulletjes zat. Daarnaast heb je het beste uitzicht, als je tenminste niet op een bedrijventerrein woont. Mijn uitzicht is namelijk een mooi groen veld, mijn onderbuurman kijkt tegen een boom aan en de buurman daaronder tegen een struik. Dan heb ik het wel goed bekeken dacht ik zo. En wanneer het vijf dagen lang meer dan 30 en zelfs 40 (!!!!) graden is geweest en het regent opeens, koelt je appartement in tien minuten helemaal af. Dan sta je als Nederlander - die normaal zeikt omdat het áltijd te koud en regenachtig is in ons land - te applaudisseren voor regen. Ja, ik heb echt gegild en geklapt toen het met bakken uit de lucht kwam.

Maar het glas is niet altijd halfvol, het is ook wel eens half leeg. Zeker vorige week, toen het 40 graden was. Toen was het glas helemaal leeg zelfs, want mijn god wat een ellende. In mijn studio werd het altijd warm, maar in de vier jaar dat ik daar woonde werd het maximaal 32 graden in Nederland. Maar ons appartement sloeg echt alles vorige week. Ik heb een handthermometer en de maximale temperatuur die daarop gemeten kan worden is 45 graden. De thermometer kon zelfs dat niet aan, wat betekent dat het binnen warmer was dan dat. Zelfs met een zelfgemaakte airco (ijs in een literfles en die voor de ventilator zetten) en ijsblokjes op mijn borstkas, was ik nog aan het smelten. Er was geen airco op mijn werk, geen airco in de gang van dit complex en geen airco in huis. Ik kon nergens ontsnappen aan de bloedverzengende, depressiefmakende, allesuitmijnlijfzuigende hitte. Daarnaast wonen we zoals ik al zei met uitzicht op bomen. Super idylisch. Ook super vol met processiemotten. Die ons huis blijkbaar zien als hun huis. Kijk ik denk ik toch liever tegen een struik aan, maar dan wel zónder de ongenode gasten. Het wordt tijd voor een verhuizing, Om dan daar weer verder te klagen.

Meer berichten