Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Vorige week was ik jarig. Ik ben 27 geworden. Het klinkt bijna onwerkelijk, want ik zie er nog altijd uit als zeventien. Misschien nét zeventien-en-een-half. Mijn verjaardag wordt ieder jaar erger. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit dertig word. Want dan zie ik er nog uit als iemand van achttien. De leeftijd dertig past ook niet bij mij. Ik ben niet iemand die er ooit volwassen uit zal zien of die deze leeftijd kan dragen. Ik ben overigens dan wel weer iemand die zich volwassen gedraagt. Ik zeur namelijk over hoe moe ik ben, over hoe duur het leven is en over mijn leeftijd.

Mensen zeggen het gemiddeld ook zeventig keer per dag tegen me: hoe ouder je wordt, hoe blijer je ervan wordt wanneer iemand je jonger schat. Maar ik kan jullie vertellen: dat moment heb ik nog niet gepasseerd. Misschien dat ik er over twintig jaar intens gelukkig mee ben, maar nu vind ik het vooral vreselijk wanneer iemand me inschat als iemand die nog aan haar studie moet beginnen, terwijl ik mijn studie vijf jaar geleden heb afgerond. Dat ik in de supermarkt nog mijn ID-kaart moet laten zien, nadat de caissière heel vertwijfeld heeft gekeken. Terwijl er op de band alleen maar dubbelzijdig toiletpapier, truffelmayonaise, kogelbiefstuk en een fles rode wijn ligt. Welke student doet nou zulke boodschappen? Studenten eten pasta pesto met gehakt en drinken wijn uit een pak of bier uit blik.

Maar hoe verschrikkelijk het ook is om weer een jaar ouder te worden, dit jaar had ik de leukste verjaardag ooit. Mijn halve Sarah heb ik nooit gevierd, maar mijn 27e levensjaar is mooi ingegaan. Toen ik vijf jaar geleden in Barcelona woonde, heb ik Bella ontmoet. Een Noorse met Colombiaanse roots. Toen we na acht maanden afscheid namen, beloofden we elkaar snel weer te zien. Little did I know dat vliegtickets naar Noorwegen niet per se heel goedkoop zijn. De liefde van m'n leven had dus de vriendin van m'n leven naar Tilburg gehaald. Die zat als verrassing in ons appartement op me te wachten. Toen we naar de supermarkt gingen om kaas te kopen voor haar (is in Noorwegen onbetaalbaar, maar ook praktisch onverkrijgbaar) en ik mijn ID moest laten zien, was ik niet eens boos. Is dat nou niet volwassen?!

Jacky Eickes
Meer berichten