Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Afgelopen weekend was er paniek in de toko. Johan de kat was verdwenen. Aangezien wij op vier hoog wonen was de eerste gedachte: dat lompe beest is natuurlijk naar beneden gedonderd. Zou ik overigens ook niet gek hebben gevonden, want hij is vrij onhandig. Hij valt weleens van de bank, springt vaak genoeg mis en schrikt van zijn eigen gehik.

Het eerste wat we dus deden was -al "oh my god oh my god oh my god" - schreeuwend vier etages naar beneden rennen. En daar de hele struik uitkammen, onder auto's kijken, "Jooooohan" roepen, maar zonder resultaat. De dierenambulance was de hele dag niet bereikbaar, dus mijn investigating brein had al bedacht dat Johan niet door de dierenambulance was meegenomen. Wat me aan de ene kant geruststelde (want geen geplette kat) en aan de andere kant juist verontrustte (want spoorloze kat).

Het balkon aan de straatzijde wordt afgeschermd door een bakstenen muurtje, dat grenst aan het balkon van onze Duitse buurvrouw. Die helemaal gek is op onze Lieber Katze. Johan zit dus af en toe wel eens bij haar te chillen en te schooien om snoep. En aangezien zij onze nieuwe suikeroom - of eigenlijk dus suikertante - is, zit Johan graag bij haar. Maar op het moment dat wij met het bakje snoepjes gaan rammelen, is hij er sneller bij dan Nederlanders wanneer het geld zou regenen. Er kwam totaal geen respons op ons geschud en dat zorgde voor totale paniek.

Na 4,5 uur lang foto's te hebben verspreid in alle Facebookgroepen, alle dierenasiels van Tilburg te hebben gebeld en wel zeven keer 'voor de zekerheid' de struiken en auto's te hebben gecontroleerd, kwam onze andere buurman thuis. Zijn balkon grenst blijkbaar aan dat van ons buurmeisje en staat helemaal vol met planten. De kans dat Johan daar was leek ons klein. Maar zoals met alles met dit beestje, wilden we de optie open houden. En dat was maar goed ook. Eenmaal binnen bleek hij namelijk in de voorraadkast in de keuken te zitten. Bang voor de hond van de buurman. Of omdat de buurman daar de dierensnoepjes bewaart. Met Johan weet je immers maar nooit.

Jacky Eickes
Meer berichten