Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Ik ben geen familiemens. En dat klinkt heel ernstig en heftig maar ik ben gewoon niet iemand die van verjaardagen houdt. In een kringetje zitten en worst en kaas eten, daar heb ik een allergie voor. En van verplichtingen met neefjes en nichtjes word ik ook kriebelig. Ik ben nooit iemand geweest die alles weet van haar familie en ze door en door kent. En dat terwijl mijn vriends familie super close is. Die weten van elkaar wat ze gegeten hebben, welke schoenmaat ze hebben en wat er iedere dag, iedere minuut gebeurd is. Ik weet niet eens wat voor beroepen mijn ooms en tantes uitvoeren. Ergens vind ik het heel leuk dat mijn vriends familie wél zo is. Want zij weten soms meer over mij dan mijn eigen familie. Ik hou intens veel van mijn familie hoor, maar wanneer mensen uit elkaar gaan, een huis kopen of een nieuwe vriend krijgen, ben ik altijd de laatste die dat weet, terwijl ik normaliter de krant en de roddelrubriek van het dorp en de stad ben. En zelfs wanneer mijn moeder zegt: die en die oudoom is overleden, vraag ik 'wie'? Ik zit gewoon niet in de inner circle van mijn eigen familie.

Tijdens familiedagen stel ik m'n vragen, zet ik mijn zakelijke interviewmasker op en vraag ik mensen naar hun dagelijks leven. Dán leer ik ze kennen. Vorige week was zo'n familiedag. De ene helft van die dag bestaat dan uit spellen - heel slecht idee als ik erbij ben - en het tweede deel bestaat uit wijn drinken en vragen stellen aan elkaar. Bij die spellen besef ik altijd hoe erg ik op mijn familieleden lijk en zij op mij. Want als we verliezen, dan is het hommeles. Dan breekt Wereldoorlog III uit. Niemand van ons kan tegen z'n verlies. Dus de sfeer na zo'n spellenmiddag is altijd top. Ook in het tweede deel van de dag besef ik hoeveel we op elkaar lijken. Want dan wordt er gedronken en uiteindelijk onnozel gedaan. Dan biecht mijn tante aan me op dat ze niet weet wat voor werk ik precies doe en zegt mijn neefje tegen mij: ben zó blij dat we één dag per jaar bij elkaar zijn. Kunnen we elkaar dan leren kennen, in plaats van in een kringetje rondom de kaas en worst. Wauw, tijdens het schrijven van deze column besef opeens dat ik dól ben op mijn familie.

Jacky Eickes
Meer berichten