Foto: Martin van der Plas

Een goed milieu

Pastor Marijn van de Laar

Met grote regelmaat verschijnen er berichten in de media over toenemende vervuiling van ons milieu, óók hier in Tilburg. En het is waar, want onze straten staan blank bij grote regenbuien. Niet alleen als gevolg van de mogelijke klimaatverandering, maar vooral, omdat onze rioolputjes meestal verstopt zijn. Veegwagens en onkruidslijpers komen zelden langs. In Tilburg zouden ongeveer 1000 mensen zijn, die al dan niet met de gratis ter beschikking gestelde 'grijper' het zwerfafval te lijf gaan, pakjes blikjes, kranten, plastic en ander verpakkingsmateriaal. Ik ben er één van, hoewel niet geregistreerd. Naast de meeste vuilnisbakken ligt méér afval dan erin. Veel mensen gooien alles maar naast zich neer, uit de open ramen van de auto, of soms zelf vanuit hun flat. "Laat maar vallen, iemand anders ruimt het wel op!"

Je kunt precies de fietsroutes volgen van en naar de grote middelbare scholen in de stad aan de hand van het zwerfvuil langs de kant, blikjes, pakjes, flesjes, enzovoort. Laatst liep ik met handenvol lege blikjes en pakjes naar mijn huis en werd ik toegeroepen door (overigens aardige) buren: "Laat toch liggen, dat is de taak van de gemeente!" Zover zijn we dus al gekomen, dat we vinden dat de gemeente het allemaal maar moet opruimen. Sinds ik weet, hoe moeilijk sigarettenpeuken vergaan, tel ik ze wel eens van mijn huis tot de Westermarkt. Laatst kwam ik tot 1000 peuken over 300 meter. "Ze moeten dat maar opruimen," horen we dan. Zo'n mentaliteit betekent, dat anderen moeten zorgen voor een zuiver milieu en dat we zelf buiten schot blijven. Het is de taak van iedere burger ervoor te zorgen, dat de mensen na ons ook nog in een leefbare wereld kunnen leven.

Vorige maand schreef ik over de uitdaging van een multi-cultiwijk. Wat zou het mooi zijn, als juist onze wijk super schoon werd door honderden helpende handen, uit alle bevolkingsgroepen, die dat gewoon doen. Het zou zelfs goed zijn voor de beeldvorming van Tilburg-West, een voorbeeld voor de stad. Zélf dus doen! Ons moeder pakte ons bij de oren, als we zomaar dingen in de natuur gooiden. "Oprapen!", zei ze dan. Misschien moeten we moeders van nú vragen om hun oren te luisteren te leggen bij de moeders van tóén.

Audrey Tulkens
Meer berichten