Helvoirtenaar Camiel Wijffels schreef een boek over hersenletsel waarin zijn eigen verhaal de rode draad vormt en herkenning geeft aan lotgenoten. "Ik heb het geschreven om mensen te helpen."
Helvoirtenaar Camiel Wijffels schreef een boek over hersenletsel waarin zijn eigen verhaal de rode draad vormt en herkenning geeft aan lotgenoten. "Ik heb het geschreven om mensen te helpen." (Foto: Lisette Broess-Croonen)

Boek over hersenletsel geeft herkenning aan lotgenoten

Met het boek 'Je hersens in de pot vinden' wil Helvoirtenaar Camiel Wijffels mensen met hersenletsel herkenning geven. "Het is geen autobiografie, al vormt mijn eigen verhaal wel de rode draad. Ik wil hier vooral mensen mee helpen."

Door Lisette Broess-Croonen

HELVOIRT - Toen hij achtentwintig was, kreeg Wijffels een herseninfarct. "Na drie weken ziekenhuis en een jaar lang revalideren, pakte ik mijn oude leven weer op in de veronderstelling dat ik beter was. Ook mijn familie ging met mij om alsof er niets aan de hand was. Zeventien jaar lang wisselde ik ieder jaar van baan, omdat ik niet goed genoeg functioneerde. Tegen mijn vrouw zei ik steeds dat het wel goed zou komen, maar dat was niet zo. Zij was het zo beu dat het steeds fout ging, dat ze wilde ik dat naar een psycholoog ging. Die had het over mentale traagheid en vier andere artsen hadden al gezegd dat ik geen ziekte-inzicht had en niet reageerde zoals ik zou moeten reageren. Toen viel het kwartje en dat was wat ik al die tijd nodig had. Pas na zeventien jaar accepteerde ik dat ik hersenletsel had."

Het meeste last heeft hij van de onzichtbare gevolgen. "Als je enigszins hersenletsel hebt, functioneer je ergens in de hogere hersenfuncties minder goed. Na mijn diagnose heb ik een jaar rust genomen en ben ik grotendeels arbeidsongeschikt verklaard. Ik heb mijn letsel nu geaccepteerd en voel me redelijk goed in balans. Acceptatie is voor mij echt het sleutelwoord. Nu werk ik een paar uur per dag, daarna slaap ik een paar uur en de rest van de dag doe ik rustig mijn dingen. Ik begon na mijn acceptatie ook alles van me af te schrijven en mijn vrouw spoorde me aan om er een boek van te maken. Daar heb ik drie jaar over gedaan. Het boek is echt bedoeld om mensen te helpen. Voor lotgenoten is het een stuk herkenning en voor mensen in de omgeving van iemand met hersenletsel is het handig om te lezen wat er nu echt aan de hand is. Je kan ze hoofdstukken laten lezen waar je jezelf in herkent. Ook mijn eigen familie en vrienden snappen nu pas een beetje wat er is."

In een jaar tijd zijn er honderddertig boeken verkocht. "Lezers zijn heel enthousiast, velen lenen het ook uit. Hoe meer mensen het lezen, hoe beter. Het is goed als er meer bekendheid komt voor hersenletsel. Sinds een paar maanden geef ik ook lezingen en sinds een jaar heb ik een website en een Facebookpagina waarop ik schrijf over de dingen waar ik tegenaan loop en die ik meemaak."

Lisette Broess
Meer berichten