Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Ik ben back tot my roots gegaan vorig weekend. Of nou ja, niet mijn roots, meer mijn moeders roots. We zijn een weekendje naar zuid-Limburg geweest. Op een verbouwde boerderij. Exact daar waar mijn moeder haar zomers doorbracht vroeger. Dat wil ze dan natuurlijk aan ons laten zien en ons ook laten beleven. Snap ik wel. Maar bracht ze haar vakanties vroeger maar door op Curaçao, dan vroeg ik haar zelfs om me dat stukje van haar verleden eens te laten zien. Zuid-Limburg is ook goed hoor. Op Curaçao hebben ze dan waarschijnlijk geen honderden kippen, drie schattige katten, twee honden en een kopstootgevende geit (haar naam was Meggy) rondlopen.

En weekendjes weg met mijn familie, zijn geen relaxweekendjes. Je gaat er moe van je werkweek naartoe en komt er helemaal gesloopt van terug. Ik loop gemiddeld drie meter per dag. Tijdens een familieweekendje loop ik 300 kilometer per dag. Mijn grootste nachtmerrie is mijn moeders hobby. Soms vraag ik me af hoe ik familie van haar kan zijn. Het andere gedeelte van een typisch familieweekendje bestaat uit wijn en andere alcohol. Dáár herken ik mezelf dan wel in.

Donderdag maakte ik me dus mentaal alvast op voor ver wandelen en veel wijn. En dat werd het ook. Drie dagen lang. Naast wandelen en wijn, zijn ook gezelschapsspellen een typisch familieweekenddingetje. Mijn vriend is dat niet zo gewend. Hij is alleen mij gewend. En ik ben al competitief. De rest van de familie is misschien nog wel een tikkie erger. Ik kan soms nog wel mijn verlies nemen (oké soms is dan misschien één keer in 27 jaar). Maar mijn vader echt niet. En zeker na wat biertjes, elkaar al vier uur lang provocerend. Zijn verlies heeft altijd te maken 'met de incompetentie van de tegenstanders'. Zo komt het dus dat we iedere avond met tere botten, intense spierpijn en al schreeuwend en brullend aan tafel zitten met naast ons wijn of bier. Klinkt gezellig toch?!

Jacky Eickes
Meer berichten