Foto: Jasper Schoonhoven

Jacky Ervaart

Ik heb afgelopen vrijdag een auto-ongeluk gehad. Ik heb afgelopen vrijdag een auto-ongeluk veroorzaakt zelfs. Nog geen jaar nadat ik mijn rijbewijs heb gehaald. Nog geen jaar nadat ik grappend tegen mensen zei: "stap niet bij mij in, want dat is niet veilig". Stap dus echt maar niet bij mij in. Mensen leven zestig jaar zonder ongelukken te krijgen. Ik nog geen acht maanden zonder er zelf eentje te veroorzaken. Well done Jacks.

Nou moet ik wel zeggen dat het komt door een 'malfunction' in mijn auto. Het is niet zo dat ik als een randdebiel met 173 km per uur door een woonwijk ben gesjeesd. De mat onder mijn pedalen is verschoven en gaan klemmen, waardoor ik m'n pedalen niet meer omhoog en omlaag kreeg. Toen eerst in paniek geraakt, om daarna te reageren op dit tragische feit. Maar toen was het al te laat en kuste mijn voorkant de achterkant van de auto voor me.
Om daarna eigenlijk niet uit te durven stappen, omdat ik vooral geen idee had wat ik moest doen. Papieren tekenen? Excuses maken? Huilen? Gillen? In die volgorde? Ik besloot dat het leed was geschied en ik maar moest facen met een heel boze bestuurder. Maar dat viel - thank God - enorm mee. Ik stond er trillend als een rietje bij en dat zal wel medelijden hebben opgewekt, want hij was onwijs vriendelijk en behulpzaam. Omdat hij ook niet wist wat we in godsnaam moesten doen, wie de claim moest indienen, wie er boos op wie moest zijn et cetera, belde ik maar mijn verzekeraar. Die me eerst vijf minuten liet hangen. Dat 24/7 bereikbaar geldt blijkbaar niet als je net schade hebt gereden. Top. Toen ik eindelijk, na helemaal natgerend te zijn, iemand aan de telefoon kreeg, vertelde die me meteen snauwend dat ík sowieso níéts vergoed zou krijgen voor mezelf. Was ook niet mijn vraag vriend. Ik ben dan wel een snotaap. Maar niet een snotaap waar je tegen moet snauwen. All Secur: bij dezen. Jullie zijn ruk. Nóg rukker dan mijn rijkunsten.

Jacky Eickes
Meer berichten