Twan Hendriks met een deel van het ParkinsonGrasveld.
Twan Hendriks met een deel van het ParkinsonGrasveld. (Foto: )

Hendriks en het ParkinsonGrasveld

Twan Hendriks (72 jaar) is al zijn hele leven actief als beeldend kunstenaar. Hij is redelijk succesvol en hij kan er goed van bestaan in zijn werkplaats/atelier/galerie aan de Bredaseweg. Zes jaar geleden kreeg hij de diagnose de diagnose Parkinson. Dat was een enorme klap, maar Twan ging ermee aan de slag.

Door Gerard Sanberg

TILBURG - Hendriks is er open over: "Ja, ik pakte het niet meteen op hoor. Als je zoiets te horen krijgt ben je echt van de kaart, ik wel tenminste. Ik heb een week lang gehuild." Maar dat zet geen zoden aan de dijk? "Nee, precies. Je moet toch iets met de rest van je leven? Nou, inmiddels heb ik het er razend druk mee maar ja, dat doe ik mezelf aan. Het ParkinsonGrasveld gaat nu zijn derde seizoen in."

Aan de weg timmeren

Even terug naar het begin: je bent beeldend kunstenaar? "Ja, maar ik heb me nooit beperkt tot één bepaalde techniek. Ik doe litho's, beelden, schilderijen, werk in opdracht. Het atelier hierachter heb ik in 1985 zelf gebouwd. De fundering en het metselwerk, dat was een klus hoor. Een paar jaar later heb ik dit pand laten verbouwen tot wat het nu is. Ik heb hier ook lang een kunstuitleen gehad want je moet echt aan de weg timmeren om rond te komen als kunstenaar. Cursussen geven, het publiek opzoeken, gewoon aanpakken. Het is een vak zeg ik altijd, ik ben vakman, handwerksman." En toen ging het mis? "Ik had hartritmestoornissen en daar ben ik aan geopereerd, maar toen begon mijn linkerhand te trillen en dat kon ik niet stoppen. De huisarts stuurde me naar de neuroloog en die zag het meteen, toen ik binnenkwam: Parkinson. Hij deed natuurlijk nog een heleboel tests om die eerste indruk te controleren, maar het klopte: Parkinson. En dat hakte er in, ja!"

In de LustWarande

Hendriks is er de man niet naar om langdurig bij de pakken neer te zitten. Na de eerste schok ging hij er open over communiceren met zijn kennissenkring en tijdens een wandeling door de LustWarande kreeg hij het idee van een ParkinsonGrasveld. In keramiek! "Maar dat kon ik zelf natuurlijk niet meer, gewoon fysiek niet. Maar kon het in de vorm van workshops? Als een actie voor het goede doel? Het leek me haalbaar om op die manier geld in te zamelen voor meer onderzoek naar Parkinson." Hendriks zocht contact met het Parkinsonfonds, een groot instituut dat veel onderzoek uitzet. Die reageerden enthousiast, vertelt hij. "Jazeker, die vonden het een goed idee en Erik Scherder, de bekende neuropsycholoog van de Vrije Universiteit Amsterdam, komt op 9 april spreken op het Parkinsondiner dat ik dan organiseer. Er zijn nog plaatsen!"

Het keramieke grasveld

Hendriks combineert nu zijn vak als beeldend kunstenaar met het idee van geld inzamelen voor meer wetenschappelijk onderzoek naar de ziekte die hem teistert. In zijn atelier liggen diverse stukken van het keramische 'grasveld'. Het zijn breed uitwaaierende, bundels grassprieten die helder naar keramiek klinken als je er met je nagel op tikt. Een soort verticale plaggen, lijkt wel. Hendriks: "Ik organiseer nu workshops waarin mensen deze stukken kunnen maken. Al die delen gaan dan samen het ParkinsonGrasveld vormen, een kunstwerk van 300 mensen. Dat is toch mooi, zoiets? De workshops zijn ook prachtige ervaringen, zowel voor de deelnemers als voor mijzelf. Ik krijg er energie van! Als je ziet hoe het mensen inspireert en aan het werk zet, mensen die geen ervaring hebben met beeldende kunst maar wel een band hebben met Parkinson, zelf of in hun familie. En het moet natuurlijk geld opbrengen voor onderzoek, daar gaat het dan om." De workshops worden gehouden in huize Goretti, aan het Wilhelminapark. Ze duren een hele dag en het aantal deelnemers is klein: minimaal drie, maximaal vijf. En wat je maakt wordt onderdeel van het grote gezamenlijke kunstwerk ParkinsonGrasveld.

Waar komt het

Hij weet nog niet waar het ParkinsonGrasveld komt te staan. "Keramiek is kwetsbaar dus het kan niet zonder meer in de openbare ruimte, er moet wel toezicht zijn. Misschien dat een particulier het koopt voor in zijn tuin, of zoiets als de Interpolistuin, dat kan ook." Hendriks: "Het hele project heeft mij verrijkt. Ik sta anders in het leven nu en ik ben niet zielig, al ben ik ziek. Zeker, ik ga dood, maar zo maak ik plaats voor de volgende generatie en zo hoort het." Voor meer info over dit project en de workshops, zie www.kunstwan.nl

Gerard Sanberg
Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden