Foto:

Kapelaan Peter Koen: Van binnen mooier

Onlangs las ik een boek van de populaire auteur Dan Brown. Het is denk ik één van zijn laatste boeken, namelijk 'Oorsprong'. Net als in veel van zijn boeken spelen het christelijk geloof en kerken een rol in dit boek. Dat maakt het altijd spannend want er zijn veel op het eerste gezicht vreemde genootschappen en macht van oude bisschoppen heeft ook iets intrigerende. Het is daarom een spannend boek.

Maar ik merkte wel dat Brown, als hij over het Christendom en over de kerk of over kerken schrijft,aan de buitenkant blijft. Hij doet voor zijn boeken heel veel onderzoek, hij weet heel veel, maar hij blijft aan de buitenkant. Alsof hij een persoon beschrijft die hij bestudeerd heeft en waarvan mensen die de persoon echt kennen zeggen: feitelijk klopt het allemaal maar toch komt de beschrijving niet overeen met de persoon die ik zelf ken.

Zo vergaat het meer commentatoren als het gaat over zaken die met de kerk te maken hebben. Of het nu over het celibaat gaat, of over de relatie tussen paus Franciscus en de emeritus paus Benedictus XVI. Je merkt dat die commentatoren de kerk beschrijven van de buitenkant, als een sociologisch fenomeen.

De kerk is als een oud kerkgebouw. Van buiten ziet het er soms vervallen en slecht onderhouden uit, maar als je binnenkomt dan neem je schoonheid waar die opgelicht wordt door zonnestralen die binnendringen door eeuwenoude glas in lood ramen. Dat licht dat de kerk verlicht is Christus. We begrijpen alles in en om de kerk pas goed als we een relatie hebben met Christus. En dat is mogelijk omdat we hem kunnen ontmoeten. In het heilige schrift, bijzonder geïnspireerde mensen, de eucharistie waar hij zelf tegenwoordig is. Hij kan ons leven van binnenuit veranderen en dan begrijpen we het geloof van binnenuit. En van binnen is het vaak mooier dan van buiten.

Audrey Tulkens
Meer berichten