Foto: Jasper Schoonhoven
column Jacky Ervaart

Jacky Ervaart autorijden in de sneeuw

  Column

Ik heb een haat-liefdeverhouding met autorijden. Maar met dit weer is het zeker haat. Ik ben normaal al een omaatje achter het stuur en al helemáál met die sneeuw. Toen ik mijn rijbewijs bijna had en nog aan het lessen was, sneeuwde het ook een keer zo enorm. Toen werd mijn rijles afgezegd, wat ik eigenlijk nooit begrepen heb. Want hoe moet ik dan leren in die witte zooi te rijden? 

En ik heb mijn rijbewijs op dit moment ook nog niet zo lang om überhaupt sneeuw in het verkeer te hebben meegemaakt. Normaliter zou ik mijn wederhelft, die zijn rijbewijs ik denk zo’n tien jaar langer heeft, vragen om me te rijden. Als mijn privéchauffeur. Want ik wilde het ook zo lang mogelijk uitstellen mijn leven op het spel te zetten voor een autoritje. Maar vorige week dinsdag moest ik er echt aan geloven. 

En dan niet eens een ritje binnen Tilburg, een paar kilometer binnen de ring. Nee, meteen naar Waalwijk. Dat voelde voor mij echt alsof ik een trip naar Noorwegen moest maken. En dan was de eindbestemming ook nog eens vreselijk: de kaakchirurg in het ziekenhuis. Ik kan me leukere personen en plekken bedenken om mijn leven voor op het spel te zetten. Wat overigens wel een troost zou zijn: mocht ik een klein ongelukje krijgen, dan zou ik door iemand anders naar het ziekenhuis worden gereden, namelijk de ambulance. Was ik meteen van dat probleem af.

De reis zou 24 minuten duren. Maar voor de zekerheid was ik 60 minuten voor mijn afspraak vertrokken. Wellicht was dat lichtelijk overdreven, want hoewel ik de eerste kilometers met de helft van de snelheid over de 100-baan reed, werd ik toch aangemoedigd door de zelfverzekerde chauffeurs om me heen. Om uiteindelijk met maar drie minuten vertraging aan te komen op plaats van bestemming. Het rijden in Waalwijk zelf was overigens spannender dan het rijden over de N261, omdat de weg daar een complete schaatsbaan of ijspegel was. En uiteindelijk was de afspraak bij de kaakchirurg óók vervelender dan het rijden zelf. Omdat het trekken van mijn verstandskies, mijn gevoel over het rijden overheerst nu, hoop ik dat ik volgend jaar niet meer panikeer en gewoon als normale meid, in plaats van oma, in mijn autootje stap.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden