Even lag de grens midden in Tilburg. ‘Welkom in België,’ stond op een bord dat was opgehangen bij het Stadsforum. Het was een goeie grap, verwijzend naar het slechte wegdek. Het vernieuwde plein is pas twee jaar oud, maar nu al moeten gaten worden opgevuld met asfalt.
Maar wat als we nou eens daadwerkelijk een grens door het centrum van Tilburg zouden trekken? Vanaf het Stadsforum via de Bredaseweg naar links en via de Hoogvensestraat naar rechts. Laten we zeggen dat Tilburg Zuid voortaan tot België behoort. Wat zijn dan de voors en tegens?
Het eerste nadeel is dus al duidelijk: slechtere wegen en paden. Nederland behoort wat wegkwaliteit betreft tot de Europese top, dat is in België wel anders. Puttekes zorgen daar voor een wat minder plezante rijervaring. Het voordeel is natuurlijk wel dat er minder geld naar de wegenbelasting hoeft.
Verder zouden er met die nieuwe grens heel wat dingen in Tilburg Noord beter geregeld zijn. Om wat willekeurige voorbeelden te noemen: de salarissen (Nederlanders verdienen doorgaans meer dan Belgen), de pensioenen (ons pensioenstelsel wordt als beter beschouwd), criminaliteit (alleen de kans dat je fiets wordt gestolen is groter) en internet (we lopen voorop met glasvezel en downloadsnelheid).
Maar maakt dat Noord beter? In Tilburg Zuid zou het namelijk ook leuk leven zijn. Sowieso meer vakantiedagen. De Belgen zijn dol op strips, dus wellicht zou het een terugkeer van een stripwinkel in de stad betekenen. Huizen zullen minder duur worden. Studeren ook. En je betaalt minder voor de boodschappen: in Zuid zijn A-merken dan ongeveer 12 procent goedkoper. Voor de hagelslag, drop, pepernoten en rookworst zul je helaas wel naar Nederlands Tilburg moeten. Daar staat dan wel tegenover dat je in Belgisch Tilburg de lekkerste friet, chocolade, bier en wafels vindt.
De keuze tussen Noord en Zuid wordt ingewikkeld. Gelukkig is er een groot voordeel waarvan iedereen profiteert: de lagere accijns op benzine. Niemand hoeft meer ver te rijden voor goedkope brandstof. Want zoals Armand ooit zong, zo is het nog steeds: vrijheid is een volgetankte Mercedes.