Mijn vader had iets leuks gezien op televisie. ‘Welk programma was dat?’ vroeg ik. ‘Iets met poon stars,’ aldus mijn vader. Ik had geen idee waar hij het over had. Tenminste, ik had wel een idee, maar dat was vast niet wat hij bedoelde. Voor de zekerheid vroeg ik hem waar het over ging. ‘Een familie met een pandjeshuis die historische voorwerpen koopt en dan weer verkoopt.’ Aha. Pawn Stars.

Mijn vader weet veel over geschiedenis, vandaar dat dit programma hem interesseert. Het uitspreken van Engelse woorden daarentegen is niet een van zijn sterkste kanten. Dat levert soms mooie vondsten op: kidneybonen worden bij hem bijvoorbeeld ‘kutnietbonen’. Vind ik grappig. Maar goed, hij had dus genoten van een Pawn Stars-aflevering waarin spullen van Napoleon opdoken. Hij had het over brieven, pistolen en zelfs een steek. Daarop moest mijn moeder lachen. Toen we vroegen wat er zo leuk was aan een steek, zei ze: ‘Haha! De scheet van Napoleon!’

Dit soort misverstanden komen wel vaker voor bij mijn ouders; ze zijn beiden namelijk slechthorend. Dat gebeurt nou eenmaal als je richting de tachtig gaat. Misschien is dit voor veel mensen herkenbaar, want ik las ergens dat het aantal 65-plussers in Tilburg groeit. Het aantal 75-plussers groeit nog harder.

Ouder worden: soms is het vervelend, maar vaak ook lachwekkend. Zo hadden mijn ouders laatst een reünie van mijn vaders studie. Daarvoor verzamelden ze zich in Makkum en voeren ze met een boot naar Workum. Niet alle oud-studiegenoten waren aanwezig. Een paar van hen waren overleden en twee personen waren even spoorloos verdwenen. Lange tijd wist niemand waar ze waren, maar volgens mijn vader had iemand met succes een zoekactie op touw gezet. Binnen afzienbare tijd was een van de vermiste personen teruggevonden. Hoe dat was gelukt? ‘Met Lin,’ aldus mijn vader. ‘Met wie?’ vroeg ik. ‘Met Lin Kedin,’ herhaalde mijn vader met volle overtuiging. Het duurde even voordat ik begreep dat hij het sociale platform bedoelde.