‘Dè nukt nie moeder’, placht Harry Wayers te zeggen. Dat wil zeggen: maak je niet druk.

Zo’n kenmerkende Tilburgse uitdrukking was een kolfje naar de hand van Cees Robben. Bij Tilburgs eigen spitste hij altijd de oren. Toen hij werd gevraagd een Prent te maken speciaal voor het gouden huwelijk van Harry (met ‘y ‘in plaats van ‘ie’ op de Prent) en Anna van de Wouw kon hij het natuurlijk niet laten om die kenmerkende uitspraak pontificaal te vermelden. “En dat luis en neten slaat op de kinderen die ze kregen”, weet Ans Bergmans, de jongste dochter van het gouden paar.

Door Paul Spapens

Ans Bergmans toverde deze Prent tevoorschijn toen ze een familiefotoalbum aan het bekijken was. Het is een van de Prenten die Cees Robben maakte op verzoek. Het is niet bekend hoeveel van deze Prenten voor particulieren hij heeft gemaakt, maar naar inschatting kunnen het er best wel veel zijn geweest. Je komt ze wel eens vaker tegen, zoals in dit geval bij Ans Bergmans.

Oproep

We doen een oproep. Laat asjeblieft ffkes weten wie zo’n eigen Prent in bezit heeft. Dat kan ook van verenigingen zijn of speciale gebeurtenissen. Stuur een foto van de Prent naar de redactie van Stadsnieuws. Doe er de contactgegevens bij zodat schrijver dezes kan bellen om het verhaal bij die Prent op te tekenen. De ingezonden Prenten willen we, uiteraard met toestemming, plaatsen in Stadsnieuws. Het mailadres is: stadsnieuws-tilburg@emdejong.nl.

Ans Bergmans is de laatste in de rij van de zeven kinderen van Anna van de Wouw (1905-1993) en Harry Wayers (1905-1999). Ze was een in 1945 geboren nakoomerke. “Ik ben geboren op 14 mei, negen dagen na de bevrijding”, weet zijn dit feilloos in deze historische context te plaatsen – typisch voor haar generatie. Het echtpaar Wayers-van de Wouw leefde een in hun tijd gangbaar leven. Hij was de kostwinner, zij zorgde voor het kroost. We weten uit ervaring en uit de talrijke verhalen van leeftijdgenoten dat dit zo een goede match was.

Procuratiehouder

Harry verdiende de kost voor ’t huishouden als procuratiehouder van de Gebrs. Daniëls. Dat was een groothandel in beddengoed, handdoeken en dergelijke, gevestigd aan de Wolstraat, tegenwoordig Telexstraat. Dat laatste interessante feitje weet Ans Bergmans dan weer te melden. Ondertussen kreeg Anna jaar op jaar een kind. Niet lang na de geoorloofde tijd van negen maanden na haar huwelijk kreeg ze haar eerste kleine. Kenmerkend voor de situatie was dat Harry naast zijn werk een flinke taak als vrijwilliger had. De fervente Willem II-er was hij binnen het bestuur betaalmeester.

Je kunt je het tegenwoordig absoluut niet meer voorstellen, maar in zijn tijd kregen voetballers volgens Ans Bergmans hun gage uitbetaald in een bruin loonzakske. Vrijwel iedereen kreeg zo het loon mee naar huis. Met het toenemend gebruik van bank- en girorekeningen raakte deze vorm van betalen in de jaren ’60 in onbruik.

Anna en Harry en hun zeven kinderen woonden aan het Watertorenplein. Naast hen woonde het gezin Van der Wegen-Robben, ook met zeven kinderen. Riet Robben was een zus van Cees. Die werd door Ans en de andere kinderen ome Cees genoemd. Zo close was de relatie met de maker van de beroemde Prent van de Week. Toen in 1980 de gouden bruiloft werd gevierd en een juweel van een feestgids werd gemaakt (alle kinderen en kleinkinderen leverden een bijdrage) en deze feestgids een omslag moest krijgen, rees meteen het idee: We vragen Cees Robben iets te maken.

Bijzonder aandenken

Dat ‘iets’ wordt door Ans Bergmans als een bijzonder aandenken bewaard. Ze bood het aan voor deze Prent-rubriek in Stadsnieuws. Bij het maken van de Prent heeft Cees Robben goed geluisterd. Het aantal kleinkinderen op de schoot van de echtelieden klopt. Zo ook het aantal kinderen dat op de fotookes aanwezig is. Ook het kruisje tegen de muur, helemaal in stijl. En wat helemaal knap was van Cees Robben: “Onze pa en ons moeder, ze zijn het helemaal écht.”

Geachte lezer van Stadsnieuws, heeft u zo’n particiliere Prent, stuur ‘m naar de redactie. Bedankt war!