Misschien bent u bekend met het vakantiefenomeen ‘restaurantje zoeken’. De situatie is als volgt: je bent met je kennis/partner/gezin in een stad, het loopt tegen etenstijd en je zoekt gezamenlijk naar een geschikte eetgelegenheid. Het eerste etablissement wordt het sowieso nooit, want: nog even verder kijken, misschien vinden we iets beters. Met die gedachte wordt er doorgezocht en voor je het weet ben je drie kwartier verder en is iedereen strontchagrijnig van de honger.

Deze vakantie heb ik er geen last van gehad. Dat komt omdat ik me inmiddels zeer bewust ben van dit fenomeen. Het is me zo vaak overkomen dat ik het moment nu herken en er dus iets aan kan doen. Drie jaar geleden lukte me dat nog niet. We waren toen op vakantie in Frankrijk. In Nancy gingen we op zoek naar een restaurant, maar het lukte ons niet iets geschikts te vinden, met als gevolg een hangry Nederlands gezin in een Franse stad, dat is voor niemand leuk.

Dit jaar deden we het anders. We waren, omdat het zo uitkwam, weer in Nancy en rond 19.00 uur startten we de speurtocht. Het eerste café-restaurant dat we tegenkwamen serveerde die avond geen eten, maar de ober had een tip voor iets anders. We luisterden naar zijn advies en kwamen terecht bij Les Pissenlits (De Paardenbloemen), een wat oubollig restaurant met op het menu traditioneel Franse gerechten inclusief foie gras en kalfskop. Om ons verdere ellende te besparen, gingen we meteen zitten.

Terwijl wij genoten van koninginnenpasteitjes met ragout, biefstuk in wijnsaus en een groentetajine, naderde een gezin het buiten geposteerde menubord. Ze zagen er verhit uit. De vader, moeder en twee puberdochters bekeken de kaart en begonnen een koortsachtige discussie. De vader schudde meermaals geagiteerd met zijn hoofd en ging uiteindelijk demonstratief aan een tafeltje gedekt voor één zitten. Moeder en dochters keken beduusd toe, maar hij keek niet terug; hij bekeek de menukaart. Gefascineerd aanschouwden we hoe de vader bij de verbouwereerde ober zijn wijn en eten bestelde. Moeder en dochters dropen af, waarschijnlijk op zoek naar de dichtstbijzijnde McDonald’s.