Laten we eerlijk zijn: wie gooit er nu in godsnaam een volle beker lauw evenementenbier naar de meest sympathieke glitterkerstboom van Nederland? Dan ben je óf zo ver heen dat je eigen lever om asiel vraagt, óf je bent van nature een takkelijer met het incasseringsvermogen van een natte krant. Gerard Joling stond daar in Boerhaar gewoon zijn piepmuziek te zingen en dan is er één onverlaat die besluit dat het T-shirt van Geer wel wat vloeibaar goud kan gebruiken. Waarna de zanger van ‘Maak me gek’ zich gek liet maken.
Nu is een bierdouche voor de meeste artiesten een teken van een geslaagd feestje in de provincie, maar bij Gerard ligt dat anders. Je mag aan zijn zangkwaliteiten twijfelen, je mag lachen om zijn ‘vriendschap’ met Gordon, maar je komt niet aan zijn botoxgezicht. Dat is heiligschennis. Een pisnijdige Joling verandert dan namelijk van een gierende diva in een Romeinse gladiator. 'Tikkie to the Tropics' werd ditmaal een 'Tikkie op je kanis'.
Wat volgde was een tafereel dat we op internet voortaan kunnen terugvinden onder de trefwoorden 'schermutseling', 'pats', 'bam' en vooral 'au'. Gerard wierp zich in de strijd met een techniek die het midden hield tussen een woeste aerobics-les en een hysterische kooi-vechtpartij. En dat hebben ze in Boerhaar geweten. De beelden lieten een Geer zien die vocht alsof hij zowel de aanval als de verdediging had afgekeken van een dronken kangoeroe op hoge hakken. Het was een 'corrigerende bitchslap' waar de gemiddelde uitsmijter nog een puntje aan kan zuigen.
De biersmijter in kwestie ging neer als een kaartenhuis in de tocht. En Geer bleef fier overeind, weliswaar doordrenkt van het gerstenat, maar met de morele overwinning in zijn zak. Dat naderhand de discussie losbarstte over zijn vechtstijl – sommigen vonden het 'erg gay' en anderen wezen op een verdacht naschopje – deed er eigenlijk niet toe. De man is 65! Als je op die leeftijd nog de energie hebt om een straalbezopen malloot tegen de grond te werken, verdien je een lintje.
In de jaren '80 gooiden ze bij concerten van Normaal nog met glazen bier en liep het publiek preventief in regenpakken. André Hazes bleef gewoon doorzingen terwijl er dode kippen naar hem werden gegooid. Maar dit is niet Normaal. Gerard is van een andere generatie; hij weet wat het is om van achteren verrast te worden, maar van voren liever niet. Het optreden werd gestaakt, want de gierende lach was even ver te zoeken. Achteraf gezien had hij misschien geluk dat die gast stomdronken was, want als Geer begint uit te halen met zijn verbouwde kop, weet je nooit of hij de tegenstander raakt of per ongeluk zijn eigen botox verplaatst.
Biergooiers, Hoegaarden daar mee om? (leuke woordspeling vond ik zelf) Niet dus. Je wordt gevloerd door een zestiger die meestal in een glitterpak zingt en je eindigt als de grootste loser van Overijssel. En Gerard staat straks weer in een uitverkochte Arena met Froger, Smit en van der Boom. Naam misschien veranderen in De Schoppers?