Het huwelijk als instituut staat zwaar onder druk. En gek genoeg wordt het niet bedreigd door vlijmscherpe echtscheidingsadvocaten, maar juist door degenen die de huwelijken sluiten: de Buitengewoon Ambtenaren van de Burgerlijke Stand, oftewel de Babs. Ooit was die taak voorbehouden aan gortdroge, grijs gedragen ambtenaren op het gemeentehuis. Inmiddels is de markt overspoeld door een leger aan pseudo-BN’ers en eendagsbabsen. In dat laatste geval mag de lekker gekke zus of die luidruchtige beste vriend het huwelijk voltrekken, waarna er steevast van alles grandioos misgaat.
Tegenwoordig kun je een vermogen betalen om Imca Marina te laten invliegen, of je trekt de portemonnee voor de ingestudeerde grappen van Dirk Zeelenberg of Peter Lusse. Maar let op mijn woorden: duur is in deze wereld absoluut niet synoniem aan goed. Die dure sterren vinken simpelweg hun kunstje af, sturen een gepeperde factuur en staan bij de receptie alweer de navigatie naar hun volgende klus in te stellen. Ze zullen nooit zo dichtbij komen als een babs die zijn vak écht serieus neemt.
Inmiddels ben ik al tien jaar trouwambtenaar. In 2016 werd ik officieel beëdigd door de rechtbank in Breda en na zo'n driehonderd huwelijken weet ik precies hoe de hazen lopen. Mijn stijl is gestoeld op humor. Hoewel het voor de zaal vaak lijkt alsof ik de ene na de andere anekdote achteloos uit mijn mouw schud, kan ik u verzekeren dat ik dat vooraf allemaal eerst vakkundig en urenlang in die mouw heb moeten stoppen. Ik lever geen slap praatje van tien minuten, maar een vakkundig gesmeed uniek verhaal van rond de achtduizend woorden. Goed voor ruim een uur boeiend vermaak.
Ieder koppel is uniek, en dat is de ultieme uitdaging. Soms is het ver verwijderd van een standaardsprookje. Er zijn ceremonies waar de achtergrond pijnlijk of verdrietig is, en juist dan is het de kunst om de lach bij iedereen op het gezicht te toveren. Dat geeft een uiterst voldaan gevoel.
Ik benader elk huwelijk als gelijke, of het nu een budgetfeest is of een miljoenenbal. Juist de chaos maakt het leuk. Ik kom op bruiloften waar niemand van toeten noch blazen weet: geen ceremoniemeester, de ringen zijn onvindbaar of de bruidegom is er nog niet. Geweldig!
Aan de andere kant heb je de bruiloften die zó over-geregeld zijn dat er hysterische floormanagers rondlopen met een draaiboek waarin staat dat de champagne exact om 15.18 uur ontkurkt moet worden. Als er dan een minuut vertraging dreigt, breekt er totale paniek uit. Ik word daar altijd een partij melig van. Hoe meer stress om me heen, hoe rustiger ik word. ‘Andy, kun je precies zeggen hoe laat Destany de ringen moet brengen?’ Prachtig.
Die ingehuurde BN'ers kruipen nooit in de ziel van het bruidspaar zoals ik dat doe. Ik ga tijdens het schrijven oprecht van die mensen houden, en ik sta gerust een potje mee te janken als de emotie me raakt. Want herinneringen koop je niet met een dure naam. Uiteindelijk gaat het namelijk niet om de glitter en glamour, maar om dat ene, simpele, kosteloze woord: Ja!