Wie door de Willem ll-straat loopt en ter hoogte van de synagoge opzij kijkt, ziet daar in de Helga Deentuin een schitterend beeld van de Tilburgse kunstenares Margot Homan. Ook vóór het Textielmuseum (Miet van Puijenbroek) en in Tilburg University (Marga Klompé) staan beelden van haar – en nu komt er een bij: aan de Piushaven wordt begin september ‘Handreiking’ onthuld, twee bronzen handen die elkaar nét raken en de verbinding tussen de haven en de stad symboliseren. Het beeld is een geschenk van Margot aan Tilburg.
Tekst: Gerard Sanberg
Foto’s: Gert-Jan Remmers/Nononsens
Margot Homan woont en werkt in Tilburg én in Pietrasanta in Italië. Dat vraagt natuurlijk meteen om uitleg. Margot: “Een beeld is jaren werk, dus het moet wél perfect zijn, op het laatst. Maar het bronsgieten liet vaak te wensen over. Dat moet beter, dacht ik.” Zij toog naar Pietrasancta, de tempel van de beeldhouwkunst, aan de voet van de marmergroeven in Italië. Daar is sprake van ongeëvenaard vakmanschap in het werken met marmer en het gieten van brons. “Daar bevinden zich heel goede gieterijen waar ik prima mee samenwerk.”
Overweldigd door schoonheid
“Beeldende kunst kan troostend en helend zijn, dan spreekt het direct tot de ziel en zijn er geen woorden nodig. Wat ik maak, moet toegankelijk zijn voor wie ernaar kijkt. Het zijn geen portretten, dat zou te individueel zijn. Mijn werk is algemener, ik zoek naar wat ons allemaal bindt. Ik hoop dat mensen schoonheid en troost ervaren,” aldus Margot. Die ervaring had zij zelf toen ze in een Atheens museum onverwacht voor een schitterend, klassiek beeld stond. Overweldigd door de schoonheid ervan barstte ze in huilen uit: een vormende ervaring. Margot werkt figuratief: “Dat past bij hoe ik de wereld zie. De handen die aan de Piushaven komen, zijn ook geen poezelige handjes maar handen die gewerkt hebben. Ze dragen geschiedenis in zich. Het is een spannende, open vorm, de handen raken elkaar nét.”
Kunstenaar van het jaar 2025
Dat figuratieve was tijdens haar opleiding aan de kunstacademie niet aan de orde: het moest abstract en geometrisch, dat was vernieuwend. Figuratief werken betekende in de ogen van haar docenten herhaling van dingen die er al waren. “Het zat echt in het verdomhoekje. Pas toen ik was afgestudeerd kon ik gaan werken zoals ik wilde: figuratief. Alleen, er was in heel Brabant geen galerie die het wilde, dus ik moest uitwijken naar Amsterdam om aan de bak te komen en te verkopen.”
Want verkopen moet, vindt Margot. Ze maakt haar werk om gezien te worden en wil haar eigen broek ophouden. Dat lukt prima, ze heeft naam gemaakt en werd in 2025 zelfs verkozen tot 'Briljanten Kunstenaar van het Jaar! (een speciale 65+ categorie in de 'Kunstenaars van het Jaar'-verkiezing).
Het beeld met de naam ‘Handreiking’ wordt begin september in besloten kring onthuld.