Een klaslokaal met de omgekeerde wereld: in de banken zitten leraren en voor de klas staat een (jonge) leerling. Alle leraren hebben dopjes in hun oren en een koptelefoon op en de jongen voor de klas geeft een dictee. Niet zomaar een dictee, maar eentje met hindernissen. Allereerst natuurlijk die dopjes en koptelefoons waardoor ze moeite hebben met verstaan, maar ook klapt hij soms hard in zijn handen als hij een woord uitspreekt. Wat is hier aan de hand?
Door Gerard Sanberg
De school waar dit merkwaardige tafereel plaatsvond is het Koning Willem ll-College. De jongen voor de klas was Tom Goossens (12 jaar) en hij wilde zo de leraren laten ervaren wat het is om slecht te horen. Ze kregen dus allemaal dopjes in hun oren en koptelefoons op en bovendien speelde hij voor stoorzender. Tom moet grinniken als hij eraan terugdenkt.
Leve ‘de solo’
Tom is niet doof geboren, maar in groep 2 van het basisonderwijs begon zijn gehoor achteruit te gaan. Zijn moeder Dike vertelt: “Het was progressief gehoorverlies. Dat betekent dat het steeds erger wordt en er is ook niets aan te doen, medisch. Tom kon gelukkig wel op de gewone school blijven, hij hoorde voldoende om de lessen te volgen. Tenminste, als de leerkracht een apparaatje, de zogenaamde ‘solo’, omdeed dat rechtstreeks naar het gehoorapparaat van Tom streamt.”
Dat lukte allemaal en trouwens, Tom was een goede leerling. Na de basisschool ging hij afgelopen jaar naar het Willem ll College. Daar ging het ook best goed, er was ambulante begeleiding en de school werkte goed mee. Tom: “De talen zijn wel moeilijk hoor, de uitspraak van Engels en Frans bijvoorbeeld. Grieks en Latijn zijn voor mij eigenlijk makkelijker, daar hoef je niet bij te praten.”
Voorvallen, hindernissen, misverstanden
Ondertussen speelt iets anders: Tom heeft een boek gemaakt. Een heus boek! Hoe dat zo? Dat begon op de basisschool waar Tom mee deed aan een taalworkshop van Edith van Beurden, leerkracht en schrijver. Dat smaakte naar meer, voor allebei: Tom genoot van de workshops en Edith speelde al langer met het idee om een boek te maken over iemand met een beperking. Nou, dat werd dus Tom. Iedereen hielp mee.
Zusje Roos schreef over hoe het is om een broer te hebben met een gehoorbeperking: “…ik moet hem soms een beetje helpen. Dat vind ik best vaak vervelend maar soms ook wel leuk….” Moeder Dike en vader Rob schreven over dagelijkse voorvallen, hindernissen en misverstanden, tante Rianne verzorgde de illustraties, maar vooral Tom schreef, begeleid door Edith, de verhalen over hoe het is als je niet goed hoort. Over grappige zaken en vervelende gebeurtenissen en gewoon: over het dagelijks leven als je slecht hoort.
Het boek bestellen kan via edith@cre-edith.nl