In deel 1 van dit drieluik kon je lezen hoe de promotiecampagne voor het openluchtspel ‘Cenodoxus’ op volle toeren draaide richting de première. Maar een optreden in de openlucht kent ook zijn risico’s …

Door Theo van Etten

Het toneelstuk gaat over Cenodoxus, een vermaard arts in Parijs, die niet alleen geliefd is omdat hij zieken geneest, maar ook omdat hij de armen en anderen die in nood verkeren, bijstaat. Direct na zijn overlijden gebeurt een wonder. Tijdens de voorbereiding van de laatste sacramenten richt het dode lichaam van Cenodoxus zich tot drie keer op en kondigt zijn eigen verdoemenis aan. Niemand begrijpt dit, tot zijn goede vriend Bruno uitlegt dat Cenodoxus slechts schuldig kan zijn aan één zonde, maar dan wel de dodelijkste van allemaal. Namelijk die van ‘hovaardij’ ofwel hoogmoed.

De organisatie van ‘Cenodoxus’ kiest voor een uitvoering in de vrije natuur. In het ‘paradijselijke’ Korenzäthe zal Broeder Paulo strooien met ingewikkelde danssequenties en allerlei personages in prachtige kostuums opvoeren: van rechters, artsen en dienaren tot duivels, demonen en de hoofdzonden zelf, inclusief een engelen- en hellekoor.

Katholiek Tilburg is er hélemaal klaar voor. Op 13 juni puft het Westend nog onder temperaturen van vijfentwintig graden en meer, maar op de ochtend van de première valt er motregen en ook in de middag pakken dreigende wolken zich samen boven Korenzäthe. Toch is de belangstelling groot. Het publiek (veel geestelijken en daarnaast ‘gewone’ Tilburgers) zijn voorbereid op een lange middag; de vijfakter met proloog en na-proloog zal maar liefst vier uur duren.

Nattigheid

Opnieuw geschiedt er een klein wonder: het blijft de hele middag droog en zelfs de zon laat zich even zien. Het zullen voorlopig zo’n beetje de laatste zonnestralen zijn die Korenzäthe bereiken. De tweede voorstelling moet worden afgelast vanwege de regen. Ook tijdens een nieuwe poging op zondag 12 juli blijft het niet droog: tijdens de vierde en vijfde acte regent het onophoudelijk. Het publiek laat zich echter niet uit het veld slaan. “De enkele lege plaatsen zullen bij de volgende uitvoering ongetwijfeld gevuld zijn,” klinkt het strijdbaar.

“Het project dreigt ’n strop, zelfs een financieel schandaal te worden,” kopt de Nieuwe Tilburgsche Courant op 18 juli. De vooruitzichten voorspellen niet veel goeds. De hele zomer dreigt te verregenen en tot overmaat van ramp heeft het afgelopen woensdag ook nog eens gestormd. Als het weer eindelijk omslaat, maakt ‘Cenodoxus’ een doorstart, dit keer met hulp van zo’n vijfentwintig schijnwerpers die “… een sprookjesachtige sfeer scheppen, die de bezoeker intens zal laten genieten van een zachte zomernacht,” aldus de organisatie in een laatste verwoede poging om de tribunes gevuld te krijgen. Helaas moet de organisatie aan het eind van de maand opnieuw constateren dat het spel enkele weken heeft stilgelegen vanwege het slechte weer.

Marionettenpoppen

In 1955 brengt de Augsburger Puppenkiste het verhaal van Cenodoxus met behulp van marionettenpoppen. Drie jaar later komt er een tv-film uit, opnieuw met poppen en met een speciale versie voor volwassenen. De naam Korenzäthe kom ik na 1936 nog maar sporadisch tegen. Hooguit in een advertentie waarin een dienstmeisje voor de familie Sträter wordt gevraagd. Maar dan, in december 2018, is er groot nieuws te melden over het landgoed.

Volledig artikel lezen? Dit artikel verschijnt in het kader van het project ‘Den Grooten Weg der Eerste Klasse, no. 8’ van Heemkundekring Tilborch. In 2025, 2026 en 2027 bestaat het Tilburgse deel van deze route (Bredaseweg – Tilburg centrum – Bosscheweg) precies 200 jaar. Het volledige artikel vind je hier: https://www.heemkundekringtilburg.nl/korenzathe.html - Reageren? info@theovanetten.nl