Rian Donders (50) uit Tilburg kennen we natuurlijk als de zus van Roy Donders (full-time BN-er, zanger en ondernemer). Maar Rian timmert zelf ook aardig aan de weg. Zo nam ze deel aan het Prime Video-programma 'Ticket to the Tribes'. Achttien dagen leefde ze onder primitieve omstandigheden samen met een groep kandidaten bij een Himba-stam in het Afrikaanse land Namibië. In StadsNieuws vertelt ze over dit grote avontuur maar ook over haar podcast en iets anders wat ze van haar ‘bucket list’ af gaat strepen: een theatershow in haar geboorteplaats Goirle.

Door Ron van Kuijk

In 'Ticket to the Tribes' verruilden twaalf bekende Nederlanders, Vlamingen en content creators hun vertrouwde wereld voor een leven bij de Himba in Namibië. Geen telefoon, sociale media, stroom of andere gemakken, maar een bestaan midden in de natuur en volgens de tradities van die stam. De deelnemers moesten zich aanpassen, samenwerken en opdrachten uitvoeren. De Himba bepaalden wie zich het beste staande hield en wie naar huis moest. Uiteindelijk werd één deelnemer benoemd tot erelid van de Himba.

Voor Rian was het programma vooral een kans om een droom werkelijkheid te laten worden. Een reis naar Afrika stond al langer hoog op haar lijstje. "En ik wilde altijd al een keer naar de Himba. Ik had zoiets al eens op televisie gezien en het leek me echt geweldig."

De timing voelde bovendien goed. Rian werd afgelopen augustus vijftig en had al langer het gevoel dat ze niet moet wachten met dingen die ze graag wil doen. "Je bent zo 50 en je bent zo 100. Ik wil nu gewoon de dingen doen die ik altijd al heb willen doen."

Simpel leven

De reis naar de plek waar de groep verbleef, was al een belevenis op zich. Eerst zat Rian na een lange vliegreis ongeveer negen uur in een jeep en daarna nog zeven uur in een bus. Het landschap dat ze onderweg zag, was droog en uitgestrekt, met roodbruine grond en nauwelijks groen.

Eenmaal bij de Himba-stam aangekomen, werd ze vooral geraakt door de armoede. "Ik dacht echt: hoe kan ik deze mensen helpen, wat kan ik voor ze doen? Maar je kunt niks doen." Ze kwam er al snel achter dat helpen niet altijd betekent dat er spullen of geld moeten worden gegeven. Contact maken bleek minstens zo belangrijk.

"Je gaat gewoon met die mensen lachen, je gaat dansen, je gaat zingen. En dat vinden ze gewoon leuk." Rian constateerde bovendien dat de Himba op een heel andere manier naar het leven kijken. "Ik denk soms dat ze daar gelukkiger zijn dan wij. Omdat het allemaal zo simpel is."

Dat simpele leven betekende overigens niet dat alles haar gemakkelijk afging. Vooral de verhouding tussen mannen en vrouwen en de manier waarop vrouwen zich moeten opstellen, vond ze moeilijk. Naarmate het verblijf langer duurde en de groep vermoeider raakte, werd dat voor Rian steeds lastiger.

Tegelijkertijd ontstond er een sterke band met de mensen van de Himba-stam. Rian hielp met het schoonmaken van hutten, maakte eten, vermaalde graan en zong met de stamleden. De Himba konden de door de buitenlandse gasten meegenomen kleding, dekens, handdoeken, sokken en andere praktische spullen goed gebruiken. Rian liet uiteindelijk bijna alles wat in haar koffer zat achter. "Alles wat ik had, heb ik weggegeven."

Dat leverde ook bijzondere taferelen op. Zo zag ze mensen haar sokken om hun handen dragen en er mee spelen. "Ik dacht: wat doen jullie nou? Maar ja, ze waren er gewoon hartstikke blij mee."

Overleven

Het leven bij de Himba was fysiek zwaar. Op de warmste dag liep de temperatuur op tot 48,5 graden. Er was weinig schaduw en water is er schaars. De deelnemers moesten leren vuur maken en te voet water halen uit een bron een half uur verderop. Ook eten was niet altijd voorhanden. Op een gegeven moment hadden Rian en medekandidaat Megan (Ex on the Beach) zo weinig gegeten en gedronken dat medische hulp nodig was en ze vocht via een infuus kregen. “Je lichaam zegt op een gegeven moment gewoon: ho, stop. En dan moet je daar naar luisteren."

De opdrachten en uitdagingen die onderdeel waren van het programma kwamen daar nog bovenop. Het ging niet alleen om het leven onder primitieve omstandigheden, maar ook om samenwerken, doorzetten en je aanpassen aan een compleet andere manier van leven. Voor iemand die gewend is om altijd haar telefoon bij de hand te hebben en in een wereld vol comfort te leven, was dat een behoorlijke omschakeling. Rian: "En als je dan het dak van zo’n hutje dicht moet maken met stront is dat wel even schrikken natuurlijk.”

Ook slapen was een avontuur. Rian dacht op een gegeven moment dat ze een eigen hut had gekregen, maar kwam erachter dat het eigenlijk de geitenhut was. Toen het flink begon te regenen, kwamen de geiten naar binnen. "Ik moest toen met een doek die geiten uit dat hutje jagen. Toen dacht ik echt: waar ben ik in godsnaam terechtgekomen?"

Zonsopkomst

Een ander moment dat haar is bijgebleven, was een tocht naar de top van een berg. Samen met mede-finalist Mark Baanders stond ze rond 04.00 uur op om die zonsopkomst te bekijken.

Rian werd ondertussen steeds meer onderdeel van de gemeenschap. Zo werd ze geschminkt en aangekleed als Himba: “Ik voelde zich vereerd dat ik dat zo mocht ervaren.” De traditionele versieringen aan haar voeten deden pijn, maar ze haalde ze niet weg. "Dat doe je gewoon niet. Uit respect."

Van de Himba-'oma' kreeg ze aan het einde van het avontuur een zilveren armband. Voor Rian is dat een van de belangrijkste herinneringen aan haar verblijf in Afrika. "Het erelidmaatschap ging aan mijn neus voorbij. Maar dat geeft niets. Ik heb die finale voor mijn gevoel eigenlijk gewonnen. Ik had meer melk, meer honing en meer hout verzameld maar kwam twee seconden tekort voor de winst. Maar ik heb die armband gekregen en die is me gevoelsmatig veel meer waard."

1, 2, 3 rood lichtje

Misschien wel de mooiste herinneringen bewaart Rian aan de Himba-kinderen. Die kwamen in het programma nauwelijks in beeld, maar achter de schermen had ze veel contact met hen. Ze leerde de kinderen ook Nederlandse spelletjes, zoals '1, 2, 3, rood lichtje'.

Kinderen ;spelen er met wat voorhanden is. Een balletje bijvoorbeeld van een vrucht met een noot erin. Rian vond het bijzonder om te zien hoe creatief de kinderen daar zijn. "Ze hebben daar helemaal niks. En toch maken ze er gewoon iets van."

Ook dat maakte duidelijk hoe groot het verschil was tussen het leven van de deelnemers en dat van de mensen bij wie ze verbleven. Waar de kandidaten normaal gesproken gewend zijn aan sociale media, luxe en voortdurend contact met de buitenwereld, draaide het bij de Himba om heel andere dingen.

Driving home for Christmas

Na achttien dagen kwam het moment waarop voor Rian de terugreis naar Nederland weer aanbrak. In de bus werd 'Driving Home for Christmas' gedraaid. Na een paar weken zonder telefoon, muziek en de vertrouwde wereld van thuis kwam dat nummer hard binnen. "Het was 18 december 2025. Dus echt bijna kerst. Toen kregen we allemaal zo'n brok in onze keel. Iedereen zat te huilen."

Tijdens de opnames voor de reünie-aflevering kreeg Rian nog een videobericht van Maruekwa, die haar steevast 'Rihanna' noemt. “Soms bekijk ik dat filmpje nog als ik haar en de Himba mis.”

En er is de volle maan. Tijdens het verblijf ontstond het idee dat de maan een verbinding tussen Nederland en Namibië vormde. "Als de volle maan er is, dan denken wij aan elkaar." De eerste volle maan die Rian na thuiskomst weer zag, was dan ook bijzonder. "Je kijkt naar boven en dan denk je: daar kijken zij ook naar."

Inmiddels heeft Rian zich verder verdiept in de Himba en hun cultuur. Daardoor realiseert ze zich ook dat het programma maar een deel van het leven van de gemeenschap kon laten zien. Toch doet dat niets af aan wat de achttien dagen met haar hebben gedaan.

"Ik heb daar gewoon iets gevoeld wat ik hier niet zo snel voel. En ik mis het. Ik mis die mensen. Ik mis dat simpele leven. En misschien komt er nog een vervolg, maar dan zonder camera's. Ik wil nog wel een keer terug. Maar dan wil ik mijn gezin meenemen. Want ik wil ze laten zien hoe het daar is en waarom ik zo'n heimwee heb naar die plek en die mensen."

Podcast en theatershow

Over het Himba-avontuur heeft Rian nog veel meer te vertellen. En omdat ze sowieso nooit om een praatje verlegen zit, is ze sinds kort ook gestart met een eigen podcast: ‘Sauwelen met Rian’: “Dat doe ik samen met Corné Zoontjens. Op 18 december brengen we ook een theatershow in de kapel van Jan van Besouw in Goirle. Het wordt een voorstelling met sketches, muziek, gezellige praatjes en veel humor. Dat is ook iets wat ik altijd al eens wilde doen en nu gaat het er dus van komen. Ook dat kan dus van de ‘bucket list’ worden afgestreept.”