'Het overkomt je gewoon': dat lijkt het levensmotto te zijn van Rob Abers (73). Samen met zijn hond ‘Klojo’ woont hij in een eigenaardig huis in Tilburg waar een bonte verzameling spullen je om de oren vliegt. “We moeten er maar met een glimlach naar kijken, en dat gebeurt ook permanent!”
Wie langs het huis van Abers loopt, kijkt al snel zijn ogen uit. Een bankschroef om buiten noten te kraken, een ‘vrouwenbeen’ dat over de dakgoot ligt en een verdwaalde duiker die tegen de gevel uitrust: het is allemaal te vinden in en rondom zijn woning. Het begon zo’n veertig jaar geleden. “Ik maakte een rondje over de grote afvalstort, dat mocht destijds nog, en daar zag ik een stuk metaal. ‘Wellicht mooi voor het huis’, was de gedachte.”
Sindsdien groeit zijn verzameling als vanzelf. “Het is heel simpel: soms kom ik iets tegen en dan is dat meteen een aanwinst. Ik had een oude piano die half uit elkaar viel en die ik misschien kon verkopen. Maar na de vondst van een verdwaalde saxofoon op zolder kreeg ik het idee om er een kunstwerk van te maken voor aan de muur buiten. En zo gaat dat met een hele hoop andere spullen ook.”
Wonen in een kunstwerk
Op latere leeftijd kreeg Abers de diagnose autismespectrumstoornis, iets wat hem uiteindelijk veel bracht. “Ik leerde mezelf beter begrijpen. In relaties brak ik het vaak af, omdat ik mezelf kwijtraakte. Daardoor werd het heel stressvol. Met die wetenschap woon ik nu volkomen tevreden met ‘Klojo’ in mijn kunstwerk.” Om het voor Abers helemaal eigen te maken moest er wel nog het een en ander gebeuren, zo haalde hij de gang eruit, plaatste nieuwe kozijnen en bouwde een eigen badkamer. Omdat hij alleen nog via de achterdeur naar binnen gaat, werd de voordeur zelfs dichtgemaakt. “Nu ben ik hier op mijn plaats en trek ik mijn huis aan als een warme winterjas.”
De duiker
Het paradepaardje van het huis is misschien wel de duiker aan de muur. “Menig mens schrikt zich kapot, maar ik kan er wel om lachen. Ik heb heel lang gedoken, maar op een gegeven moment zei mijn boerenverstand: 'Ik ben 73 en duiken zit er niet meer in'. Ik kon hem op Marktplaats zetten, maar uiteindelijk belandde hij aan de muur.” De reacties van voorbijgangers zijn vaak positief. “Ik dacht ooit dat handhaving hem weg zou laten halen, maar ze genoten er juist van, en een meisje uit de buurt wil altijd even zwaaien naar de duiker.”
Volgens Abers komt zijn huis nooit af. “Ik heb boven nog glazen platen liggen, daar ga ik vast nog iets mee doen. Of misschien wel iets heel anders, want uiteindelijk: het overkomt je gewoon.”