Tekst: Ron van Kuijk Foto’s: privécollectie familie Emons

Stadsnieuws sprak met zus (en superfan) Carlijn Emons (28) over alle belevenissen en het succes van haar broer in Italië. Friso gaf voorafgaand aan de Spelen in een interview met Stadsnieuws al aan vertrouwen te hebben: “Het is een kwestie van tijd voordat het kwartje de goede kant op valt. Hopelijk gaat dat gebeuren op de Spelen van 2026.” En ja hoor, het gebeurde: goud met de aflossingsploeg! Carlijn daarover: “Alle emoties zijn voorbijgekomen. Van teleurstelling en spanning tot ongeloof en tranen van geluk. Deze gouden plak is voor Friso echt de beloning voor het keiharde werk van de afgelopen jaren.”

Met de hele familie naar Milaan

De familie Emons reisde goed voorbereid af naar Italië. “We waren met een grote groep. Mijn ouders waren er, mijn vriend Luuk en ik, en ook een aantal ooms en tantes zijn langsgekomen. We waren echt goed vertegenwoordigd. Dat maakte het extra bijzonder om dit samen mee te maken.”

De familie keerde een dag na de gouden race weer terug in Nederland, maar voor Friso zat het olympische avontuur er toen nog niet helemaal op. Carlijn vertelt: “Wij zijn zaterdag teruggereden vanuit Milaan en waren ’s avonds weer thuis. Friso bleef natuurlijk nog daar. Ze hadden eerst nog een huldigingsfeest met het team en hij wilde natuurlijk ook de sluitingsceremonie meemaken. Dat was ook iets heel bijzonders. Hij vloog maandag terug naar Nederland. Daar begon het programma meteen weer met huldigingen en andere activiteiten.”

Tegenslag

Het toernooi begon voor Emons en zijn supporters niet zonder tegenslag. Op de 1500 meter kreeg Friso een penalty, oftewel diskwalificatie. Carlijn daarover: “Dat was echt ontzettend balen. Hij reed eigenlijk hartstikke goed. Achteraf denk je dan: daar had echt meer in gezeten. Dus dat was even een domper.”

Toch gaf de goede vorm waarin Friso verkeerde vertrouwen voor de rest van het toernooi. “Je zag gewoon dat hij sterk en goed reed. En na de halve finale van de relay stonden we er als familie weer een stuk positiever in. Dan voel je: er is kans op iets heel moois!”

En inderdaad: de finale werd een gebeurtenis om nooit te vergeten. Carlijn daarover: “We wisten dat het team kans maakte op een medaille, maar dat ze goud zouden pakken, en dan ook nog op zo’n manier… dat had ik van tevoren niet durven denken.”

Wat vooral indruk maakte, was de manier waarop de ploeg reed. “Het was qua bezetting echt de sterkste finale die je maar kon hebben. Alle toplanden zaten erin. En zo wil je hem eigenlijk ook winnen: van de beste tegenstanders. Het team heeft de race zo gecontroleerd gereden. Bij shorttrack zie je vaak dat er van alles gebeurt – valpartijen, chaos, binnendooracties – maar nu domineerden Jens en Melle van ’t Wout, Teun Boer en onze Friso ‘m eigenlijk van start tot finish. En dan ook nog met zo’n voorsprong over de finish komen. Dat zegt echt iets over de kwaliteit van dit team.”

Traantje gelaten

Op de tribune leefde Carlijn intens mee. “Zo’n relay duurt ruim zes minuten, dus je zit er echt helemaal in. Maar vanaf het begin reden ze al zo goed. Halverwege dacht ik: als ze dit zo blijven doen, kan het echt.” De spanning sloeg om in ontlading. “Ik was aan het springen en schreeuwen: zo doorgaan, blijven rijden! En toen ze over de finish kwamen, heb ik toch echt een traantje gelaten. Het is zo bijzonder om dat moment mee te maken. Alle emoties van de afgelopen anderhalve week kwamen eruit.”

Ook de sfeer in de ijshal maakte indruk. “Er waren echt heel veel Nederlanders en het zat goed vol. Overal hoorde je mensen Nederlands praten. We zaten tussen supporters uit allerlei landen, maar ook bij familie van andere rijders. De sfeer was geweldig. En na zo’n race was het natuurlijk echt één groot feest.”

Kroon op het werk

Dat het uiteindelijk goud werd, maakt het succes volgens Carlijn extra bijzonder. “In het begin van het seizoen ging het eigenlijk niet zo goed. We hebben echt wel gedacht: gaat Friso de Spelen überhaupt wel halen? Maar als je het dan zo mag afsluiten… dat is bijna onwerkelijk.”

Volgens Carlijn voelt de titel als beloning voor de jarenlange inzet van Friso: “Ik weet hoeveel hij ervoor heeft gedaan en gelaten. Hoeveel hij traint, hoeveel hij onderweg is. Dan is het zo mooi dat het er op deze manier uitkomt. Dit is echt de kroon op zijn werk.”

Ook financieel en sportief kende Friso moeilijke momenten. “Hij heeft momenteel geen A-status. Het ging een tijdje gewoon wat minder. Maar in de loop van dit seizoen ging het eigenlijk hartstikke goed. En als deze vorm aanhoudt verwacht ik wel dat hij die status volgend jaar weer terugkrijgt.”

De band tussen broer en zus is hecht, ondanks het drukke topsportleven. Carlijn reist zo vaak mogelijk naar grote wedstrijden in Nederland en het buitenland. En er is dan een klein ritueel dat altijd terugkomt: “Wij laten Friso altijd weten waar we zitten. Als hij het ijs op komt voor zijn eerste rit, zie je hem zoeken richting de tribune. Dan hebben we even oogcontact en knikken we naar elkaar. Dat geeft hem vertrouwen.” Op deze Spelen was dat even anders. “Het stadion was groter en we zaten wat verder weg. Dus toen werd het geen knikje, maar een uitgebreide zwaai. Maar dat moment blijft belangrijk. Het is een soort van vast ritueel geworden.”

Tilburg als thuisbasis

Carlijn en Friso groeiden op in de Reeshof en begonnen op jonge leeftijd beiden met schaatsen. Hij bij IJsclub Tilburg, zij bij TKV (Tilburgse Kunstrij Vereniging) . Carlijn ging er niet mee door, maar Friso bleek talent te hebben. Via de Topsportopleiding op het Koning Willem II College kreeg zijn schaatsloopbaan steeds meer vorm. Friso woont vanwege het schaatsen al een tijdje in Heerenveen, Carlijn verkaste naar Drunen, maar de ouders van Friso wonen nog immer in Tilburg. Carlijn: “Ook zij zijn enorm trots. Het voelt allemaal nog een beetje onwerkelijk. Het moet echt nog even landen.”

In Tilburg wordt inmiddels ongetwijfeld nagedacht over een huldiging. Carlijn: “Hartstikke leuk voor Friso en iedereen die bij dit succes betrokken is. Er komen nog veel mooie dingen aan. Voor ons is het vooral genieten en nagenieten. Voor mij overheerst één gevoel: of Friso nou had gewonnen of niet, ik ben altijd trots. Maar dat hij nu olympisch kampioen is geworden… ja, dat is echt heel bijzonder.”

Carlijn was dus getuige van het gouden succes van haar broer. Op 24 april worden de rollen echter omgedraaid. Dan treedt zij namelijk in het huwelijk met haar vriend Luuk. En dan is broer Friso op zijn beurt haar getuige: dat wordt dus een huwelijksvoltrekking met een gouden randje!