Deze week spelen we helaas de laatste show van onze tournee. De afgelopen maanden waren we met The Kik op pad met een orkest en speelden we repertoire van Boudewijn de Groot. De nummers van Boudewijn de Groot zijn al fantastisch, maar door ze te spelen met strijkers en blazers worden ze extra bijzonder.

We hebben in de loop der tijd een bijzondere band met ‘ons’ orkest opgebouwd. We waagden ons zes jaar geleden voor het eerst aan het materiaal van Boudewijn de Groot. De muzikanten die toen in ons orkest meespeelden, zijn nog altijd dezelfde als met wie we nu mee spelen. We kunnen inmiddels lezen en schrijven met elkaar. En lachen.

Onlangs speelden voor het eerst in de geschiedenis van The Kik een show in België. Vlaanderen om precies te zijn. Brugge om nog preciezer te zijn. Ik moet zeggen dat we onze ogen uitkeken toen we in de Koninklijke Stadsschouwburg arriveerden. In 1869 werden maar liefst 46 middeleeuwse panden met de grond gelijk gemaakt om dit prachtige theater te bouwen. De Brugse bourgeoisie had het hoog in de bol, maar het resultaat mag er wezen: de foyer is paleisachtig en de theaterzaal majestueus, met kroonluchters, plafondschilderingen en dieprood velours pluche stoelen.

Vol adrenaline en spanning vanwege de primeur en zoveel grandeur vonden we het tijd voor een grap. Dave, onze zanger, haalde uit een flightcase een oude saxofoon tevoorschijn. Het was een overgebleven decorstuk uit een vorige theatershow, door ons voor een paar tientjes op de kop getikt op Marktplaats. Hij liep ermee naar de artiestenfoyer, waar de blazerssectie aan het koffiedrinken was. ‘Is dit jouw saxofoon?’ vroeg Dave aan Benjamin Herman, saxofonist van New Cool Collective en tevens een van onze orkestleden. Nog voordat Benjamin antwoord kon geven, liet Dave de saxofoon uit zijn handen vallen. Met veel gekletter duikelde het instrument in stukken door de foyer. Een ijzige stilte nam bezit van de ruimte. Benjamin trok wit weg en de rest van de blazers sprong van hun stoel op. Toen iedereen doorhad dat Dave hen in de maling had genomen, werd er hard gelachen. Alhoewel Benjamin de rest van de dag een beetje beduusd uit zijn ogen keek.