Lieve lezers, we moeten even praten over de fatbike. Het is een fascinerend voertuig. Het combineert de topsnelheid van een opgevoerde grasmaaier met de sociale vaardigheden van een winkelwagentje dat van de roltrap wordt geduwd. Als je iemand op een fatbike ziet, weet je twee dingen zeker: hij heeft een broccoli-kapsel of hij draagt een glimmende gewatteerde jas in de zomer. Laten we eerlijk zijn: 99% van de fatbikers zijn simpelweg gekkies. We hebben het hier over een bont gezelschap van kruimeldiefjes en types die Jack Doherty – de menselijke belichaming van een open riool – oprecht een toffe peer vinden. Het is een rijdende chillplek op lagedrukbanden.

Maar nu komt het mooie: Gemeenten proberen wanhopig te handhaven met teksten over intimidatie en achtervolgingen. Maar de feestnummers van GroenLinks en Denk denken daar anders over. Volgens hen is het benoemen van overlast namelijk té kenmerkend voor een bepaalde groep jongeren, om vervolgens iedereen die een bloedhekel heeft aan deze suïcidale kleuters op dikke banden weg te zetten als racist. En dat is niet de bedoeling.

In Amsterdam hebben ze de woorden intimidatie en achtervolging zelfs uit de teksten geschrapt. Godzijdank! Nu weten we tenminste zeker dat die twaalfjarige die je met 35 kilometer per uur van het trottoir maait, je eigenlijk gewoon een soort van knuffel geeft. Het is geen intimidatie, het is een vorm van ‘voel je veilig bij ons'.

Natuurlijk zijn er mensen die de fatbike vergelijken met de eerste treinen of de Ford Model T. ‘Het is vooruitgang!’ roepen ze dan. Ja, de pest was ook een vorm van biologische vooruitgang, maar daar deelden ze ook geen subsidies voor uit. Het argument dat een fatbike veiliger is door die dikke banden is ook prachtig. Je valt minder snel om. Nou, ik zie ze regelmatig onderuit gaan, en ik kan u vertellen: mijn dag is direct beter. Een stoeprand maakt namelijk geen onderscheid tussen Ali, Fatima, Jan of Miranda. Een stoeprand is de enige echte handhaver die we nog hebben; die kopt elke schedel even hard terug, of er nu een helm op zit of een peperdure over-ear koptelefoon.

Het echte probleem is niet de fatbike, maar de berijder. Je kunt de gashendels eraf slopen en ze naar de sloop brengen, maar die onverschilligheid blijft. Die blik in de ogen van zo’n kind dat nog net niet uit zijn luiers is, maar wel vindt dat de openbare weg zijn persoonlijke racebaan is. Het is een volksleger, mensen. Ze zijn georganiseerd, gewapend met een 'broertje' achterop, en ze zijn uit op de totale vernietiging van de binnenstad.

De oplossing is simpel: een helmplicht. In één klap scheid je de goeden van de kwaden. Maar ja, dat is waarschijnlijk te makkelijk gedacht. Want dan moet je ook gaan handhaven. En dan begint het volgende probleem.