‘Vliegtuigtechniek’ is een full time opleiding bij Yonder (voorheen ROC Tilburg) – en niet de makkelijkste! Niettemin doet derdejaars student Ilse Verberne (20 jaar) er sinds februari een opleiding naast: de AMO, Algemene Militaire Opleiding van defensie. Waarom dat en gaat dat zomaar? Ilse is vol vertrouwen: “Ja hoor, dat lukt wel. Ik heb al twee modules gedaan.”

Tekst: Gerard Sanberg

Foto’s: Gert-Jan Remmers/Nononsens

Wat Ilse doet, blijkt, is niet de ‘gewone’ AMO van drie maanden full time, maar de zogenaamde reservisten-AMO. Die duurt vijf maanden en bestaat uit zeven midweek-trainingen: “Dan ben je van dinsdag of woensdag tot zaterdag op training. Dat past wel bij school, de stof die ik mis, haal ik in.”

Bivak en wapentraining

In het leger, dan leer je ook schieten, toch? Ilse grinnikt: “Ja, dat hoort erbij en die module heb ik al gedaan. Wapentraining. Veel info over de wapens, over het onderhoud en in elkaar zetten en zo. En daarna schietoefeningen. Dat was weer eens heel iets anders. Dat hoorde ook bij het bivak.” Ah, je bent al op bivak geweest? “Ja, afgelopen weekeinde, dat was de tweede module. Meest dingen die je wel verwacht: buiten slapen, rondkomen met een 24-uurspakket voeding, marcheren, kaartlezen, oefening tactisch verplaatsen. En schieten!” Was het leuk, zo’n bivak? “Dat viel mee eerlijk gezegd. Ik ging met enige tegenzin en ik had het zwaarder verwacht, maar het was leuk om te doen.” Op bivak waren ze met bijna 50 man. Man? “Ja, of nou, er waren drie meiden bij. Die deden ook vliegtuigtechniek, net als ik, maar dan op Leeuwarden of Woensdrecht. De reservisten doen de AMO gewoon naast hun burgerbestaan.”

Uitzending?

Waarom is Ilse dit gaan doen? Wil ze gaan werken bij defensie? “Ja! Ik wil bij de luchtmacht, dat lijkt me echt mooi. Volgend jaar ga ik op stage bij vliegbasis Eindhoven en later op Volkel. Sleutelen aan de F-35, dat lijkt me echt prachtig. Technici hebben ze graag, bij de luchtmacht.” En als je straks uitgezonden wordt? “Dat hoort erbij en het lijkt me echt gaaf, op een heel andere plek werken. Alleen, nog weer later, als ik een gezinnetje heb, met een kind bijvoorbeeld, tja, dan ligt het anders. Maar voor nu lijkt het me heel interessant.”

Elegante sneakers

Ilse doet haar verhaal in de hangar van Yonder op Stappegoor en we maken de foto’s in de onttakelde Alouette-helicopter die daar staat, maar haar militaire uitrusting krijgt natuurlijk commentaar van medestudenten en docenten. Een docent met militaire achtergrond merkt kritisch op: “Zorg dat je schoenen niet op de foto komen.” Hè? Hoe dat zo? Maar als je goed kijkt, zie je dat het klopt: onder haar reglementaire camouflagepak heeft Ilse niet de standaard kistjes van defensie aan, maar haar eigen, elegante sneakers. Er zijn grenzen tenslotte.