Verwurgingen, overstrekkingen, out gaan, tappen. Termen die horen bij een sport voor mensen die niet bang zijn om een fysieke confrontatie aan te gaan. Noa van Ruth (21) is zo iemand. Zij beoefent een speciale variant van jiu jitsu (spreek uit: dzji dzjitsoe), namelijk de Braziliaanse.

Door Theo van Etten

“Het grootste verschil met Japans jiu jutsi is dat je bij ons geen trappen of stoten uitdeelt. Maar je moet wel tegen een stootje kunnen, haha.” Noa zit er ontspannen bij, terwijl ze toch dagelijks moet ‘tappen’ (aftikken) om te voorkomen dat ze een fikse blessure oploopt. “Daar moet je inderdaad tegen kunnen. Jij bepaalt of je doorgaat of opgeeft, het is jouw eigen verantwoordelijkheid.”

Dat klinkt nogal heftig. Toch is er heel veel respect voor elkaar, legt ze uit. “Juist omdat het zo’n intense sport is, letten we heel goed op elkaar. Je geeft een tegenstander voldoende ruimte om af te tikken. Daardoor voelt het heel veilig.”

Stoeien

Noa woont nu twee jaar in Tilburg, werkt als woonondersteuner en studeert psychologie en filosofie aan Tilburg University. Als kind wilde ze al stoeien. Zocht haar vader, vriendje en andere vrienden op om een speels gevecht aan te gaan. Sinds een half jaar doet ze aan Braziliaans jiu jutsi bij Arricheon, de studentensportvereniging van de universiteit. “Hier trainen vooral leeftijdsgenoten, waaronder ook vrouwen.” Daarnaast volgt ze trainingen bij Unbroken, waar ze kan sparren met een mengelmoes aan sporters.

All out

Binnen jiu jutsi komt alles samen wat Noa aanspreekt: kracht, snelheid, conditie en techniek. “Ik kan compleet all out gaan. Meerdere keren had ik het gevoel dat ik zou gaan flauwvallen, omdat ik me zo ontzettend had ingespannen. Dat speelde vooral toen ik net begon. Mijn tekort aan techniek compenseerde ik door al mijn kracht te gebruiken.

De sport blijkt een belangrijke leerschool voor Noa, die vroeger met faalangst kampte. “Fysiek overmeesterd worden is een heel heftige emotie Ik ben nieuw en start dus helemaal onderaan. Elke les moet ik wel een keer tappen want iedereen heeft meer ervaring dan ik. Maar hoe raar het misschien ook klinkt: dat voelt juist heel fijn. Als je die situatie kunt accepteren, word je uiteindelijk een betere atleet. En ja, dat kan weleens pijn doen. Maar ook dat hoort erbij, niet erg dus.” Ook als persoon ontwikkelt Noa zich enorm. Vroeger dook ik weg als ik werd nageroepen op straat, nu roep ik gewoon iets bots terug. Jiu jutsi heeft een passie in mij aangewakkerd. De energie die ik daarvan krijg, spreidt zich uit naar mijn andere activiteiten. Dat is een mooie bijvangst.”

Streepjes

Noa leert snel. Ze traint vier tot vijf keer per week en daarnaast doet ze nog eens driemaal per week aan krachtsport. Langzaam vult haar band zich met streepjes, ten teken dat haar coaches tevreden zijn. Trainers geven aan dat Noa potentie heeft om goed te worden in haar sport. Maar daar wil ze helemaal niet aan denken. “Laat mij maar volop genieten van het hier en nu. Door wedstrijden te draaien hoop ik me te verbeteren. Wat er daarna komt, zien we wel.”

[KADER]

Arricheon

De naam van deze vereniging verwijst naar een mythe uit de Griekse oudheid. Arrichion deed aan pankration, een combinatie van worstelen en boksen. Tijdens zijn laatste gevecht overleed hij door een wurggreep van zijn tegenstander, maar werd toch tot overwinnaar van het gevecht uitgeroepen. Waarom? Zijn tegenstander had wegens hevige pijnen opgegeven, vlak voordat diens verwurging Arrichion fataal werd.